Een psychotropische thriller

Side Effects  van Steven Soderbergh     ★★★

Rooney Mara en Channing Tatum.

Vier jaar nadat de jonge, ambitieuze beurshandelaar Martin Taylor (gespeeld door Channing Tatum) in de gevangenis belandde wegens insider trading (illegale handel met voorkennis), zit zijn straf er op. Hoewel Martins 28-jarige echtgenote Emily (Rooney Mara) blij zou moeten zijn dat haar man vrijkomt, onderneemt zij toch een zelfmoordpoging. Emily kampt met een depressie en gaat in therapie bij psychiater Jonathan Banks (Jude Law). Deze citeert de Amerikaanse existentieel psycholoog Rollo May -"Depressie is het onvermogen om een toekomst te construeren"- en drukt Emily op het hart dat zij wel degelijk nog iets van haar leven en huwelijk kan maken, en dat zij de hoop dus niet mag opgeven. Omdat Emily echter weinig baat lijkt te hebben bij de therapeutische sessies, schrijft dokter Banks haar op advies van Emily's vorige psychiater Victoria Siebert (Catherine Zeta-Jones) het nieuwe antidepressivum Ablixa voor. De pillen hebben echter gevaarlijke bijwerkingen...

Rooney Mara als de depressieve Emily.

Neo noir

Side Effects (2013), de nieuwe film van de Amerikaanse regisseur Steven Soderbergh, begint als een brandend actueel psychologisch drama over de zorgwekkende neveneffecten van psychotropica (zoals antidepressiva), maar evolueert naar een neo noir misdaadthriller waarin niets is wat het lijkt. In dat opzicht zouden we Side Effects kunnen omschrijven als een psychotropische thriller die ook met het brein van de toeschouwer speelt. Zonder te veel te verklappen van de intrige, kunnen we hier al onthullen dat de drijfveer van het kwaad in Side Effects één van de oudste en meest universele misdaadmotieven ter wereld is: geld.

Jude Law als psychiater Jonathan Banks.



Hitchcock achterna 



Rooney Mara.

De misdaadplot van Side Effects is, hoewel efficiënt, niet bijster origineel en herinnert aan degelijke Hitchcockiaanse psychologische misdaadthrillers met een film noir-plot, zoals:

- Les diaboliques van de Franse cineast Henri-Georges Clouzot  uit 1955 (lees onze recensie hier en bekijk de hele film hier);

- Dead Again van de Britse regisseur Kenneth Branagh uit 1991;

- Final Analysis van de Amerikaanse cineast Phil Joanou uit 1992; 

- en Malice van de Amerikaanse regisseur Harold Becker uit 1993 (bekijk een filmfragment hier).

Ook de terechte kritiek op de nefaste impact van de farmaceutische industrie kwam reeds aan bod in films zoals Requiem for a Dream van Darren Aronofsky uit 2000 en Limitless van Neil Burger uit 2011 (lees onze recensie hier).

Anderzijds is het scenario van Side Effects (geschreven door Scott Z. Burns) vakkundig opgebouwd en kwijten de acteurs zich behoorlijk van hun taak. De immer intrigerende Jude Law speelt als de psychiater Jonathan Banks na verloop van tijd de verdienstelijk acterende Rooney Mara uit het voetlicht. En ook Catherine Zeta-Jones is uitstekend in haar (spijtig genoeg te kleine) bijrol.

Catherine Zeta-Jones als Victoria.

Op pensioen?



Steven Soderbergh.

Regisseur Steven Soderbergh heeft inmiddels meermaals aangekondigd dat hij overweegt om een punt te zetten achter zijn filmcarrière en dat hij zich voortaan als kunstschilder voltijds wil toeleggen op zijn passie voor beeldende kunst. Benieuwd of de veelzijdige maker van geslaagde films zoals onder meer Sex, Lies and Videotape (1989), Out of Sight (1998), Erin Brockovich (2000), Ocean's Eleven (2001), Solaris (2002) en The Informant! uit 2009 (bekijk de hele film hier) de daad bij het woord zal voegen en inderdaad de camera definitief zal inruilen voor het penseel wanneer hij, na enkele minder succesvolle films, met Side Effects toch weer in de smaak zou blijken te vallen van pers en publiek...

JN.

Side Effects (USA-2013): in de Belgische bioscopen vanaf 10 april 2013.

Met: Jude Law, Rooney Mara, Catherine Zeta-Jones en Channing Tatum.

Genre: psychologische misdaadthriller / neo noir

Klik op de oranje link voor de trailer: Side Effects - trailer



Behalve een scherpe kritiek op de nefaste impact van de farmaceutische industrie,
is Side Effects ook een psychologische misdaadthriller.

Rooney Mara.

 Catherine Zeta-Jones.

Side Effects - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Side Effects: Psychotropische thriller

Genre: psychologische misdaadthriller / neo noir

Tragiromantische illusies

Anna Karenina  van Joe Wright     ★★★½

Vorige maand schreven we hier dat het Zweedse liefdesdrama Kiss Me (2011) momenteel de meest romantische film in roulatie is. Maar nu we Anna Karenina (2012) van de Engelse regisseur Joe Wright gezien hebben, kunnen we ook deze nieuwe, oogstrelende verfilming van Tolstojs beroemde Russische liefdesroman aanbevelen.

Theatraal

Gebaseerd op een filmscenario van de Engelse toneelschrijver Tom Stoppard (nom de plume van de in Tsjecho-Slowakije geboren jood Tomáš Straussler), die de roman Anna Karenina van Lev Tolstoj uit 1877 onder handen nam, koos regisseur Joe Wright in zijn nieuwe verfilming van het tragiromantische verhaal voor een theatrale en postmoderne aanpak. Zo zien we bijvoorbeeld hoe personages als acteurs heen en weer bewegen tussen het podium en de coulissen van een toneelhuis, om dan plots een somptueuze balzaal of druk treinperron te betreden. Een gedurfde adaptatie dus, die niet iedereen zal kunnen bekoren. Maar deze aanpak sluit wel aan bij Tolstojs ontmaskering van de hypocriete moraal in de 19de-eeuwse Russische aristocratie als één groot schouwtoneel, waarin de schone schijn van het fare bella figura vaak primeerde op persoonlijk geluk. De tragische Russische antiheldin Anna Karenina (titelrol van de beeldschone Engelse actrice Keira Knightley) betaalt dan ook een hoge prijs wanneer zij haar huwelijk met de gerespecteerde maar saaie graaf en minister Alexei Alexandrovich Karenin (Jude Law) op het spel zet door overspel te plegen met de jonge en aantrekkelijke graaf en legerofficier Alexei Kirillovich Vronski (Aaron Taylor-Johnson)...

Aaron Taylor-Johnson als graaf Vronski.

Oogstrelend

Aaron Taylor-Johnson en Keira Knightley.

Dankzij de visuele flair van Wright en zijn filmploeg, is Anna Karenina in elk geval een lust voor het oog, met onder meer: 

- opulente decors; 

- zwierige baljurken; 

- door het Franse juweliershuis Cartier ontworpen juwelen; 

- smachtende blikken; 

- een sfeervolle belichting;

- een bucolische picknick die oogt als het beroemde doek Le déjeuner sur l'herbe van de Franse kunstschilder Édouard Manet uit 1863; 

- en ingenieus gemonteerde overgangen: snippers van een verscheurde brief worden sneeuwvlokken; het geluid van een wapperende waaier gaat over in het gedaver van paardenhoeven... 

De stroperige violen op de klankband moeten de romantiek compleet maken.

De mooiste scène is wellicht de adembenemende, briljant in beeld gebrachte dans  van Anna en Vronski, die overigens mee te danken is aan de Belgisch-Marokkaanse topchoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. In één langgerekte, sublieme take zien we Anna en graaf Vronski walsen te midden van andere danskoppels die als een stilleven bevroren lijken in de tijd en weer tot leven komen wanneer Anna en Vronski hen passeren, waarna hij haar optilt terwijl de camera meedraait en het koppel plots alleen in een lege, donker wordende balzaal verder danst, tot de camera uitzoomt, het licht weer aan gaat en de dansvloer opnieuw vol blijkt te staan... Pure magie.

Stijl of inhoud?

Jude Law als graaf Karenin.

Een veelgehoorde kritiek op deze film is dat het fraaie, barokke maniërisme van regisseur Wright ten koste ging van de personages en dat zijn Anna Karenina hart en ziel ontbeert. 

Wij vonden nochtans dat met name Keira Knightley's intensiteit als de hunkerende Anna, en Jude Laws ingehouden woede als de teleurgestelde echtgenoot, recht doen aan de passie, jaloezie en morele dilemma's in Tolstojs tijdloze liefdesdrama.

Het klopt dat deze visueel verbluffende versie van Anna Karenina soms meer weg heeft van een koortsige opera of musical dan van een elegisch romantisch drama, waardoor je verwacht dat de personages vroeg of laat in gekweel zullen uitbarsten. Maar in tegenstelling tot de vermoeiende cabarateske kunstgrepen in de tragiromantische musical Moulin Rouge! van Baz Luhrmann uit 2001, worden de complexe cinematografische hoogstandjes in Anna Karenina afgewisseld met sfeervolle adempauzes in onder meer gouden korenvelden, besneeuwde landschappen of knusse treincoupés. 

Uit de scènes waarin Wright en zijn ploeg even gas terugnemen, en behaagzieke stilering inruilen voor eenvoud en intimiteit, blijkt dat de romantische liefde  -"de laatste illusie van het Ancien Régime"- vaak nog het best tot haar recht komt wanneer men haar niet afjaagt in een overspannen artistieke caleidoscoop, maar haar integendeel met de galante gestes van een geduldige gentleman bejegent. Zoals Victor Fleming deed in Gone with the Wind (1939), David Lean (één van onze favoriete regisseurs) in Doctor Zhivago  (1965) en Martin Scorsese (ook  één van onze favoriete regisseurs) in The Age of Innocence (1993): drie verfilmingen van tragiromantische romanklassiekers waaraan deze Anna Karenina in haar beste momenten soms herinnert.

JN.

Anna Karenina (Groot-Brittannië-2012): in de Belgische bioscopen sinds 5 december 2012.

Met: Keira Knightley, Jude Law en Aaron Taylor-Johnson.

Genre: romantisch kostuumdrama

Klik op de oranje link voor de trailer: Anna Karenina - trailer

Deze nieuwe versie van Anna Karenina maakt een visueel verbluffende indruk.

De overspelige Anna betaalt een hoge prijs voor haar ontrouw...

Anna Karenina - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Klik op de oranje link voor onze recensie van Anna Karenina: Tragiromantische illusies

Genre: romantisch kostuumdrama