At Close Range - full movie

Losjes gebaseerd op historische feiten rond de beruchte Amerikaanse criminele bendeleider Bruce Johnston Sr. (1939-2002) en zijn familie, is At Close Range een intens coming-of-age-misdaaddrama van de Amerikaanse regisseur James Foley uit 1986, geschreven door scenarist Nicholas Kazan (de zoon van de gerespecteerde cineast Elia Kazan), met Sean Penn in de hoofdrol als de werkloze tiener Bradford "Brad" Whitewood Jr. die samen met zijn broer Tommy (gespeeld door Sean Penns echte broer Chris Penn) op het slechte pad geleid wordt door hun criminele, zelfzuchtige en manipulatieve vader, charismatisch vertolkt door Christopher Walken (één van onze favoriete acteurs)... 

In de bijrollen herkennen we onder anderen Mary Stuart Masterson (als Brad Jr.'s liefje Terry), David Strathairn, Kiefer Sutherland, Crispin Glover, Eileen Ryan, Millie Perkins en Tracey Walter.

Bekijk de hele film door hieronder in het videoscherm te klikken op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit: 

  

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit) 

Genre: misdaadthriller / coming-of-age-familiedrama

NIEUWS! 

Amerikaanse iconoclast 

William Friedkin 

overleden 

1935-2023

Gisteren is de Amerikaanse cineast William Friedkin op 87-jarige leeftijd in zijn woning in de wijk Bel Air in Los Angeles overleden. Volgens een mededeling van zijn echtgenote stierf hij als gevolg van hartfalen en een longontsteking. We zullen hem missen.

Friedkin zal vooral herinnerd worden als de eigenzinnige regisseur van een rist compromisloze meesterwerken die hij in de jaren zeventig inblikte: 

- de realistische politiefilm The French Connection uit 1971, die wij opnamen in onze Top 20 van favoriete politiefilms, met Gene Hackman in zijn briljante, Oscarwinnende hoofdrol als de intense en racistische politiedetective Jimmy 'Popeye' Doyle die obsessief jacht maakt op een bende internationale drugsmokkelaars (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier);

- The Exorcist: een angstaanjagende en uiterst invloedrijke horrorklassieker uit 1973, die wij opnamen in onze Top 25 van favoriete horrorfilms, met Linda Blair in haar onvergetelijke hoofdrol als een 12-jarig meisje dat door de duivel bezeten lijkt (bekijk de trailer hier); 

- de intense thriller Sorcerer uit 1977 (een remake van Le salaire de la peur van de Franse cineast Henri-Georges Clouzot uit 1953), over vier mannen die zich schuilhouden in een afgelegen dorpje in Colombia en daar de kans krijgen om veel geld te verdienen door met twee vrachtwagens een explosieve en dus levensgevaarlijke lading dynamiet te vervoeren door de jungle;

- het fascinerende misdaadmysterie Cruising (gefilmd in 1979 en uitgebracht in 1980), dat wij zowel opnamen in onze Top 20 van favoriete politiefilms als in onze Top 45 van beklijvende films over seriemoorden, met Al Pacino in zijn doorleefde hoofdrol als een undercover cop die zich eind jaren zeventig onderdompelt (en verliest?) in de bizarre homo-erotische S&M-onderwereld van New York tijdens zijn speurtocht naar de dader(s?) van een reeks homoseksuele seriemoorden (bekijk de hele film hier).

Voormelde films leverden Friedkin de reputatie op van een vernieuwende iconoclast die controversiële thema's exploreerde in rauwe en realistische films met een bijna documentair karakter. Vooral The Exorcist en Cruising veroorzaakten destijds flink wat ophef: The Exorcist omdat het volgens velen de meest angstaanjagende en shockerendste film ooit was; en Cruising omdat heel wat leden van de homoseksuele gemeenschap bezwaar hadden tegen de manier waarop de film volgens hen de pejoratieve, homofobe indruk geeft dat de homoseksuele gemeenschap doordrongen is van seksuele perversiteiten en geweld.   

Friedkin regisseerde later nog andere boeiende films, zoals: 

- de misdaadthriller To Live and Die in L.A. uit 1985 (bekijk de hele film hier);

- de erotische neo noir misdaadthriller Jade uit 1995;

- en de misdaadthriller Killer Joe uit 2011 (lees onze recensie hier). 

In zijn lange filmcarrière won Friedkin één Oscar als regisseur: voor The French Connection. 

Zoals elke zichzelf respecterende cineast, was Friedkin een enthousiaste cinefiel die zich liet inspireren door het werk van zijn vakbroeders. Dat blijkt ook uit een interview met William Friedkin over zijn favoriete films, dat dateert van 2012.

Friedkins laatste film, The Caine Mutiny Court-Martial (2023), is een militair rechtbankdrama (met Kiefer Sutherland in de hoofdrol) dat eind deze maand in première gaat op het Filmfestival van Venetië.

Joeri Naanai

William Friedkin op de set van zijn beroemdste en meest succesvolle film:
de invloedrijke horrorklassieker en kaskraker The Exorcist uit 1973.

Vernederd door armoede

Where Is Kyra?  van Andrew Dosunmu     ★★★½

Sinds haar huwelijk op de klippen liep, woont Kyra (titelrol van Michelle Pfeiffer) weer in bij haar intussen hoogbejaarde en zorgbehoevende moeder (gespeeld door Suzanne Shepherd) in Brooklyn, New York. Kyra zoekt naar werk, maar geraakt als vrouw van middelbare leeftijd maar niet aan een degelijke job, waardoor ze financieel afhankelijk is van haar gepensioneerde moeder. Wanneer haar moeder plots overlijdt, stapelen Kyra's schulden zich op. Ze vindt troost en steun in de armen van de sympathieke taxichauffeur Doug (Kiefer Sutherland), maar die heeft het zelf ook niet breed. Kyra dreigt af te glijden naar armoede. Haar toekomst ziet er niet rooskleurig uit...

Michelle Pfeiffer als Kyra.

Mistroostig

Where Is Kyra? is een psychosociaal drama dat begin 2017 in première ging op het Sundance Film Festival. Het is de derde langspeelfilm van de Nigeriaanse fotograaf en cineast Andrew Dosunmu, die eerder de drama's Restless City (2011) en Mother of George (2013) inblikte. Voordien had Dosunmu al bekendheid verworven met zijn muziekvideo's voor o.a. Isaac Hayes, Tracy Chapman, Wyclef Jean en Aaron Neville. 

Gebaseerd op een zelfgeschreven verhaal, geeft Dosunmu in Where Is Kyra? met zijn karakterstudie van het getroebleerde titelpersonage een gezicht aan de talloze anonieme enkelingen die dagelijks worstelen om de eindjes aan elkaar te knopen in onze door inflatie, recessie en werkloosheid geplaagde economie. Dat zorgt voor vernederende toestanden, zoals de scène waarin de laag gezonken Kyra onaangekondigd op bezoek gaat bij haar ex-man en diens nieuwe vrouw om geld te lenen. De filmtitel Where Is Kyra? verwijst naar een vraag die in het slot van de film gesteld wordt door een personage dat op zoek is naar Kyra. Waarom dat personage op zoek is naar Kyra verklappen we hier niet, maar ook die reden illustreert dat armoede kan leiden tot vernederende beslissingen. De filmtitel kan ook figuurlijk begrepen worden: wanneer Kyra in de spiegel kijkt en zich opmaakt voor haar zoveelste sollicitatiegesprek, lijkt zij zich af te vragen 'waar' zij is; waar haar jeugd, hoop en levenslust gebleven zijn.

Uit financiële noodzaak aanvaardt Kyra deeltijdse, slechtbetaalde baantjes.

Michelle Pfeiffer (lees ons biografisch portret hier) is intussen 60 jaar en dus niet meer de jonge beauty queen die in 1978, alvorens ze actrice werd, de schoonheidswedstrijd Miss Orange County won. Haar subtiele vertolking van Kyra toont echter aan dat zij nog steeds beschikt over het charisma waarmee zij ons de voorbije decennia vaak aan het scherm kluisterde (denk bijvoorbeeld aan haar memorabele rollen in Scarface, The Witches of Eastwick, Dangerous Liaisons, The Fabulous Baker Boys, Frankie and Johnny, Batman Returns, The Age of Innocence en Stardust). Pfeiffers tegenspeler Kiefer Sutherland is uitstekend in zijn onbaatzuchtige bijrol als Kyra's love interest Doug.

Michelle Pfeiffer als Kyra en Kiefer Sutherland als Doug.

Het minimalistische scenario beperkt zich goeddeels tot het ontvouwen van de gestage manier waarop de onfortuinlijke Kyra stilaan afglijdt naar de marge van de samenleving. Armoede is in westerse steden immers vaak het gevolg van een combinatie van verschillende factoren: een veelkoppig monster dat zijn slachtoffers traag en geruisloos besluipt vanuit diverse hoeken. Van humor is amper sprake in Where Is Kyra?, wat resulteert in een mistroostige film. Dosunmu koos voor een ernstige invalshoek waarbij de tragikomische aspecten van Kyra's penibele lotgevallen onderbelicht bleven. Wat meer zwarte humor had de film nochtans verteerbaarder kunnen maken, temeer omdat Pfeiffer in het verleden al bewees dat zij tragikomisch talent heeft. De beladen atmosfeer in Where Is Kyra?, die versterkt wordt door de sombere fotografie, verklaart wellicht waarom dit drama in de Amerikaanse bioscopen amper 60.000 dollar opbracht en elders niet eens in roulatie kwam.

Gevoelig

Toch kunnen we Where Is Kyra? aanbevelen, vooral vanwege de filmtechnische kwaliteiten. De getalenteerde cameraman Bradford Young, die eerder achter de camera stond voor het boeiende sciencefictionmysterie Arrival van Denis Villeneuve (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier), zorgde in Where Is Kyra? voor knappe, doordachte beeldcomposities, vaak met muren en/of deuren die een groot deel van het frame innemen, zoals de ingenieus in beeld gebrachte scène waarin de reflectie van Kyra te zien is in een deurspiegel terwijl ze in de badkamer het bad laat vollopen voor haar moeder die te zien is door de kier van haar openstaande slaapkamerdeur terwijl ze wachtend op haar bed zit. De belichting is vaak schaars. Samen met het sobere set design en de sombere kleuren (veel bruin, beige en donkergeel), levert dat donkere, sfeervolle beelden op. Young filmde sommige opnames met weinig dieptescherpte, zodat de personages in die shots bewegen in een onscherpe omgeving, wat ook bijdraagt tot het intieme, gevoelige karakter van Kyra's verhaal. Op het vlak van montage kozen filmmonteur Oriana Soddu en regisseur Dosunmu voor een langzaam, contemplatief tempo. Af en toe zien we een oud vrouwtje over straat strompelen, terwijl vreemde soundscapes weerklinken: terugkerende shots die in de loop van de film meer betekenis krijgen...

JN.

Where Is Kyra? (Groot-Brittannië/USA-2017): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Michelle Pfeiffer, Kiefer Sutherland en Suzanne Shepherd.

Genre: psychosociaal drama

Op weg naar het einde

Melancholia  van Lars von Trier     ★★★

Tijdens het mislukte huwelijksfeest ter ere van het nieuwe echtpaar Justine (Kirsten Dunst) en Michael (Alexander Skarsgård) merkt de melancholische Justine een vreemde planeet op aan de hemel. Terwijl de planeet de aarde nadert, beginnen Justine, haar zuster Claire (Charlotte Gainsbourg) en diens man John (Kiefer Sutherland) zich af te vragen of het tot een fatale botsing met de planeet zal komen...

Beladen

Kirsten Dunst haalt het uiterste uit haar complexe rol van Justine, maar het scenario van Melancholia is wat te beladen voor een evenwichtig resultaat. Toch werd Dunst voor haar gevoelige vertolking van Justine uitgeroepen tot beste actrice op het voorbije Filmfestival van Cannes. 

Kirsten Dunst als de melancholische bruid Justine.

Charlotte Gainsbourg maakt minstens evenveel indruk als de angstige Claire. Ook Kiefer Sutherland acteert uitstekend als de rijke, flegmatieke John. Voor de bijrollen van John Hurt en Charlotte Rampling daarentegen, als de ouders van Justine en Claire, bood het scenario kennelijk te weinig ruimte om memorabele acteerprestaties neer te zetten.

Charlotte Gainsbourg en Kiefer Sutherland.

Apocalyps?

Melancholia (2011) is een nieuw, eigenzinnig psychologisch familiedrama over hoe mensen omgaan met crisissituaties. Geconfronteerd met de dreiging van een catastrofe die het einde van de wereld zou betekenen, reageren de drie protagonisten elk op hun eigen manier. De depressieve, fatalistische Justine lijkt zich te verzoenen met haar schijnbaar nakende dood. John rationaliseert en vertrouwt op de geruststellende voorspellingen van astronomen. Maar Claire is doodsbang voor het lot van haar zoontje.

Het eerste deel van de film focust op diverse subplots rond het huwelijk van Justine en Michael en komt daardoor wat onevenwichtig en verwarrend over. Maar naarmate het verhaal vordert, focust de Deense cultregisseur Lars von Trier letterlijk en figuurlijk op het naderende hemellichaam en de invloed die zijn dreigende, fascinerende aanwezigheid heeft op de hoofdpersonages. Terwijl een apocalyps stilaan onafwendbaar lijkt, zorgen de surrealistische, wondermooie fotografie en bevreemdende atmosfeer (denk aan de schilderijen van René Magritte en Paul Delvaux) voor een intense, emotionele finale...

JN.

Melancholia (Denemarken/Zweden/Frankrijk/Duitsland-2011): in de Belgische bioscopen sinds 10 augustus 2011.

Met: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Alexander Skarsgård, John Hurt en Charlotte Rampling.

Genre: psychologisch familiedrama / sciencefiction

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Melancholia - trailer

- ons biografische portret van de regisseur: Lars von Trier. Enfant terrible van de Deense cinema

Melancholia - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Klik op de oranje links voor:

- onze recensie van Melancholia: Op weg naar het einde

- ons biografisch portret van de regisseur: Lars von Trier. Enfant terrible van de Deense cinema

Genre: psychologisch familiedrama / sciencefiction