Posts tonen met het label Jacques Tati. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jacques Tati. Alle posts tonen

zaterdag 18 juni 2016

Interview. 

Ludivine Sagnier 
over haar rol van Tinker Bell in 
Peter Pan




"Ik heb er altijd van gedroomd 
om een fee te zijn"



In december 2004 was het precies 100 jaar geleden dat het toneelstuk Peter Pan, Or the Boy Who Wouldn't Grow Up van de Schotse auteur J.M. Barrie uit 1904 in première ging in de Engelse hoofdstad Londen. Om dat te vieren, blikte de Australische regisseur P.J. Hogan in 2003 een nieuwe filmversie van Peter Pan in. Wij hadden begin 2004 in Londen een gesprek met de bevallige Franse actrice Ludivine Sagnier, die in de film de kleine, ondeugende fee Tinker Bell speelt. 

Londen / interview door Joeri Naanai in 2004



Hoewel Ludivine Sagnier in P.J. Hogans versie van Peter Pan (2003) haar eerste belangrijke rol in een grote studioproductie vertolkte, was de destijds 24-jarige Française niet aan haar proefstuk toe. Zij werkt naar eigen zeggen immers al sinds haar 17de als een professionele actrice. 

Haar langspeelfilmdebuut dateert van 1989, toen Sagnier een bijrolletje speelde in de absurde komedie I Want to Go Home van de Franse regisseur Alain Resnais. 

In 2000 werd Sagnier de protégée van de Franse cineast François Ozon, van wie zij de hoofdrol kreeg in de romantische tragikomedie Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000) en in de muzikale misdaadkomedie 8 femmes (2002). Voor haar acteerprestatie in 8 femmes werd Sagnier destijds op het Filmfestival van Berlijn bekroond met een Zilveren Beer

Haar internationale doorbraak kwam er in 2003, dankzij haar gewaagde vertolking van de jonge femme fatale Julie in de alweer door Ozon geregisseerde intelligente erotische thriller Swimming Pool

Sindsdien was Sagnier te zien in onder meer Pieds nus sur les limaces (internationale Engelstalige titel: Lily Sometimes): een existentiële tragikomedie van de Franse regisseuse Fabienne Berthaud uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier).

Ludivine Sagnier als de extraverte Lily in Pieds nus sur les limaces.

Tinker Bell 

In Peter Pan geeft Sagnier gestalte aan de piepkleine, vliegende fee Tinker Bell. Hoewel zij er op het grote scherm 7 keer kleiner uitziet dan de andere acteurs, weerhield dat haar er niet van om het beste van zichzelf te geven.


Met Jeremy Sumpter als de jonge titelheld in Peter Pan.

“De opnames van Peter Pan waren lang en vermoeiend”, vertelt de intussen 36-jarige Sagnier in haar sexy, met een Frans accent doordrenkt Engels. “Er kwamen heel wat special effects en vlieg- en stuntwerk aan te pas. En daar had ik totaal geen ervaring mee. Ik begon pas plezier te beleven aan de opnames toen ik vertrouwd was met die technische aspecten.”

Hoe hebt u zich voorbereid op uw rol? Feetjes zoals Tinker Bell kom je niet elke dag tegen.

Ludivine Sagnier: “Het is een stille rol, want Tinker Bell praat niet. Ik hoefde dus geen tekst van buiten te leren. (lacht) In het filmscenario stonden vaak uitsluitend vage aanwijzingen: "Tinker Bell is boos" bijvoorbeeld. Regisseur P.J. Hogan wilde dat ik zoveel mogelijk improviseerde. Om inspiratie op te doen, heb ik heel wat stille films bekeken van komische genieën zoals Buster Keaton, Charlie Chaplin en Jacques Tati. Zij hebben universele acteercodes ontwikkeld die je in staat stellen om expressief te zijn zonder woorden te gebruiken. Ik heb ook naar animatiefilms gekeken, omdat Tinker Bell toch iets heeft van een tekenfilmfiguurtje. En met mijn destijds 8 maanden jonge nichtje heb ik veel plezier beleefd aan het oefenen van mijn gelaatsuitdrukkingen. Ik probeerde haar aan het lachen te brengen zonder mijn stem te gebruiken. Tinker Bell leerde Peter Pan kennen toen hij nog een baby was en ik wilde begrijpen hoe een fee kan communiceren met een baby.”

Hoe verliep de samenwerking met Jeremy Sumpter, die Peter Pan speelt?

Ludivine Sagnier: “We hebben 10 dagen samen gerepeteerd. Om onze interactie te bevorderen, heb ik hem aanvankelijk wijsgemaakt dat ik, zoals hij, 14 jaar was.”

Geloofde hij dat?

Ludivine Sagnier: “Ja, hij gaf de indruk te denken: "Misschien kan ik haar versieren." Maar toen ik een sigaret opstak, vroeg hij me: "Wat vind je moeder daarvan?" En ik antwoordde: ‘Ach, in Frankrijk is dat geen probleem.’ (lacht) Hij was verbaasd een 14-jarig meisje te ontmoeten dat zo onafhankelijk was.”

In een interview hebt u ooit eens gezegd dat u er altijd van gedroomd hebt om te kunnen vliegen. Uw droom is uitgekomen.

Ludivine Sagnier als Tinker Bell.
Ludivine Sagnier: “Ja, ik droomde er zelfs van om… (fluisterend) een fee te zijn. Maar er kwam tijdens de opnames van Peter Pan heel wat bij kijken om me te reduceren tot een 7de van mijn ware grootte. Ik acteerde meestal alleen, zonder mijn tegenspelers, voor een blue screen op een afzonderlijke set. Ik moest dan bijvoorbeeld kijken naar een groot kruis, dat de neus van Peter Pan moest voorstellen, en me inbeelden dat hij ook werkelijk voor me stond. Dat is niet evident, want de helft van een vertolking ligt doorgaans in het oogcontact tussen de acteurs. Tijdens de opnames voelde ik me vaak eenzaam, want ik moest het hele universum van Peter Pan in mijn geest creëren. Maar ik stond er op om elke dag te lunchen met de rest van de cast.”

Welke regieaanwijzingen kreeg u van P.J. Hogan?

Ludivine Sagnier: “P.J. en ik waren het erover eens dat we een nieuwe, unieke versie van Tinker Bell moesten creëren, die zowel verschilt van de glamoureuze versie in de Disney-tekenfilm Peter Pan uit 1953 als van de jongensachtige fee die Julia Roberts speelt in Hook van Steven Spielberg uit 1991. P.J. is een volwassene die nog erg dicht bij zijn jeugd staat. Net als Peter Pan, is hij nooit echt opgegroeid. Hoe ondeugender ik Tinker Bell speelde, hoe gelukkiger P.J. was.” (lacht)

Tinker Bell is grappig en charmant, maar kan ook jaloers en gemeen zijn. Hoeveel van uzelf hebt u in de rol gelegd?

Ludivine Sagnier: “Ik heb heel wat gebreken, maar ik heb niet veel last van jaloezie. Wel van een minderwaardigheidscomplex, en ik vond het daarom best leuk om zo’n extravert personage als Tinker Bell te spelen. Maar Tinker Bell is eigenlijk niet gemeen. Ze is alleen zo klein dat ze slechts ruimte heeft voor één emotie tegelijkertijd. In tegenstelling tot kinderen, moet Tinker Bell niet opgroeien en hoeft zij dus ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor haar daden. En, net als kinderen, misdraagt Tinker Bell zich uit onwetendheid. Dat kan je haar niet kwalijk nemen.”


maandag 31 januari 2011

Weemoedige filmmagie

L'illusionniste  van Sylvain Chomet     ★★★★




Parijs, 1959. Na zijn teleurstellende optreden in het theater Carousel du Rire, wordt de Franse illusionist Tatischeff daar ontslagen. Hij reist naar de Engelse hoofdstad Londen om er zijn kans te wagen in het Emporium Theatre. Ook daar staat zijn ouderwetse goochelaarsroutine echter in de schaduw van het jonge geweld van razend populaire popgroepjes zoals Billy Boy & the Britoons. Tatischeff reist dan maar door naar een Schots eilandje om er op te treden in de dorpspub van een bon vivant die hij in Londen ontmoette. In de Schotse pub leert Tatischeff het dienstmeisje Alice kennen. Zij gelooft dat hij écht kan toveren. Tussen beide eenzame zielen begint iets moois te groeien...

Tatischeff en Alice.

Poëtische fabel

Gebaseerd op een nooit verfilmd scenario van de legendarische Franse acteur, komiek en cineast Jacques Tati (1907-1982), bewerkte de Franse tekenfilmregisseur Sylvain Chomet (bekend van Les Triplettes de Belleville) het verhaal van L'illusionniste (internationale Engelstalige titel: The Illusionist) tot een betoverende fabel over eenzaamheid, vriendschap en liefde. De knullige motoriek van goochelaar Tatischeff (vernoemd naar Jacques Tati's volledige achternaam) is overigens gebaseerd op de motoriek van Tati zelf als het hoofdpersonage Monsieur Hulot in diens komische meesterwerk Mon oncle uit 1958, waarvan een kort filmfragment te zien is in L'illusionniste.


Net als in de films van Tati (die zich liet inspireren door stille films uit de oude doos), primeren de beelden en lichaamstaal in L'illusionniste op de dialogen die tot een minimum beperkt blijven. De ontwapenende personages en oogstrelende decors zijn prachtig getekend met een minutieus oog voor detail. Parijs, Londen, de Schotse Hooglanden en vooral de Schotse hoofdstad Edinburgh ademen een poëtische sfeer die onmogelijk met computeranimatie tot leven gewekt had kunnen worden. Of zoals regisseur Chomet zelf uitlegt: "Computeranimatie is goed voor robotten en speelgoed, maar in mindere mate voor menselijke personages en menselijke warmte. Ik wil op het scherm het werk van een artiest zien, niet dat van een machine die te nette, te glimmende, te 'klinische' beelden genereert."


Tijdloos ontroerparcours

Begeleid door de mooie muziek die Chomet zelf componeerde, zweven de scènes tussen fijnzinnige humor en melancholische tristesse. Via dit 'ontroerparcours' wordt de kijker meegevoerd naar een onvergetelijke, bitterzoete finale. 

L'illusionniste is anachronistische filmmagie van de bovenste plank, die met weemoed doet denken aan de tijd toen animatiefilms nog gemaakt werden met niets anders dan potloden, penselen, inkt, verf, inspiratie, artistiek vakmanschap, schier eindeloos geduld en vooral...heel veel liefde.

JN.

L'illusionniste aka The Illusionist (Frankrijk/Groot-Brittannië-2010): beschikbaar op dvd vanaf 17 februari 2011.
Met de stemmen van onder anderen: Jean-Claude Donda (Tatischeff) en Eilidh Rankin (Alice).

Genre: animatiefilm / tragikomedie / romantisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer: L'illusionniste - trailer













vrijdag 24 december 2010

L'illusionniste - trailer




(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van L'illusionniste: Weemoedige filmmagie

Genre: animatiefilm / tragikomedie / romantisch drama


woensdag 3 november 2010

Huisvrouwen aan de macht

Potiche  van François Ozon     ★★★



Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk uit 1980 van Pierre Barillet en Jean-Pierre Grédy, is Potiche (2010) een nieuwe, lichtvoetige Franse komedie van François Ozon over de emancipatie van een pientere huisvrouw. 

Ontwakend muurbloempje

Het door Ozon zelfgeschreven scenario draait rond Suzanne (titelrol van de Franse filmgodin Catherine Deneuve): een getrouwde Franse huisvrouw op leeftijd, die anno 1977 al jaren haar dagen vult met joggen, het huishouden en het schrijven van gedichtjes. Haar egocentrische en ontrouwe echtgenoot Robert (Fabrice Luchini) leidt hun paraplufabriek met ijzeren hand en verwacht van zijn vrouw één ding: sois belle et tais toi. Wanneer hij na een gijzeling door de stakende fabrieksarbeiders tijdelijk werkonbekwaam wordt, neemt Suzanne de bedrijfsleiding over. Zij hervindt haar (door jarenlange routine in slaap gesuste) levenslust en ambitie, en bloeit weer open. De voormalige potiche (sierstuk/muurbloempje) blijkt bovendien zo haar eigen geheimpjes te hebben...

Catherine Deneuve en Fabrice Luchini.
Feministisch pamflet

De verrassende plotwendingen en snedige dialogen zijn soms wat vergezocht, maar de film is behalve een feministisch pamflet dan ook in de eerste plaats een komedie. 

De Franse topacteur Gérard Depardieu is innemend in zijn bijrol van een progressieve politicus die de fabrieksarbeiders verdedigt. 

Maar het zijn de vrouwen die de show stelen in Potiche. De intussen 67-jarige Catherine Deneuve heeft nog niets van haar charisma verloren en is even grappig als charmant in haar rol van de opstandige huisvrouw (let op de hilarische openingsscène waarin ze de dieren in het bos begroet!). Ook Karin Viard (in haar rol van Roberts secretaresse én minnares) en Judith Godrèche (als Suzanne's dochter) acteren uitstekend.

Catherine Deneuve schittert als de vrouw die weigert om
nog langer als een siermeubel door het leven te gaan.

Vintage sfeerschepping

Potiche speelt zich af in de late jaren 70, wat ook blijkt uit de vintage garderobe van de personages en uit de toepasselijke decors, maar de sfeer herinnert tevens aan het vrouw-aan-de-haard-gevoel uit de fifties in de iconische Franse komedie Mon oncle van en met Jacques Tati uit 1958. 

Andere troeven van Potiche zijn de verzorgde fotografie (onder leiding van cameraman Yorick Le Saux), de mooie muziek (van Philippe Rombi) en het strakke tempo (te danken aan het scenario en de regie van François Ozon en aan de montage door Laure Gardette).

JN.

Potiche (Frankrijk-2010): in de Belgische bioscopen vanaf 10 november 2010.
Met: Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Fabrice Luchini, Karin Viard, Judith Godrèche en Jérémie Renier.

Genre: komedie

Klik op de oranje link voor de trailer: Potiche - trailer


 Catherine Deneuve en regisseur François Ozon op de set van Potiche.


Bekijk meer foto's hier.