The Adventures of Robin Hood van Michael Curtiz en William Keighley ★★★★
Engeland, 1191. Op de terugweg van een kruistocht wordt de Engelse koning Richard I Leeuwenhart gegijzeld door de hertog van Oostenrijk. Richards onbetrouwbare broer Prince John (gespeeld door Claude Rains) misbruikt de situatie om de Engelse troon te usurperen en geeft Sir Guy of Guisborne (Basil Rathbone) de opdracht om forse belastingen te innen bij de bevolking. De schalkse rebel Robin Hood (Errol Flynn) is echter niet bang van Prince John en organiseert vanuit de bossen van Sherwood een guerilla-opstand tegen de tiran...
V.l.n.r.: Olivia de Havilland als Lady Marian, Claude Rains als Prince John, en Basil Rathbone als Sir Guy of Guisborne.
Ouderwets familievermaak
The Adventures of Robin Hood is een heerlijke avonturenfilm van Michael Curtiz en William Keighley uit 1938, met de charmante Hollywoodlegende Errol Flynn in de titelrol van de held Robin Hood. De film bevat voldoende ouderwets vertier om jong en oud te vermaken: flitsende zwaardgevechten, spitsvondige dialogen, voortreffelijke acteurs, romantiek (tussen Robin Hood en de door Olivia de Havilland vertolkte Lady Marian) en fotogenieke middeleeuwse kostuums en decors in prachtige Technicolor-kleuren. De film won destijds drie Oscars: voor beste art direction en kleur (van Carl Jules Weyl), voor beste montage (door Ralph Dawson) en voor beste muziek (van Erich Wolfgang Korngold).
Olivia de Havilland en Errol Flynn.
The Adventures of Robin Hood is het soort film dat de onweerstaanbare drang oproept om zelf het bos in te trekken, er een boomhut te bouwen en van daaruit het onrecht in de wereld te bestrijden. Het scenario, dat gebaseerd is op eeuwenoude verhalen en legendes over Robin Hood, neemt een loopje met de geschiedenis, maar wat kan ons dat schelen! JN. The Adventures of Robin Hood (USA-1938): beschikbaar op dvd.
Met: Errol Flynn, Olivia de Havilland, Basil Rathbone, Claude Rains, Alan Hale en Eugene Pallette.
Genre: avontuur / historisch drama / romantiek / actie
De begingeneriek van een film is bedoeld om de kijker te informeren over wie er aan de film heeft meegewerkt. Meestal bestaat zo'n generiek uit niet meer dan tekst: de namen van de acteurs, de regisseur, de scenarist, de filmmonteur, de producer, enzovoort.
Soms wordt de generiek echter een stuk creatiever in beeld gebracht. Bijvoorbeeld met amusante animatie, zoals in de Pink Panther-films van Blake Edwards en de films van Monty Python. Of met een leader (introfilmpje) die aansluit bij de thematiek van de film, zoals de opening van de James Bond-films waarin onder meer suggestieve silhouetten van Bond-girls gecombineerd worden met een titelsong. In de magistrale western Once Upon a Time in the West van Sergio Leone uit 1968 (klik hier om de volledige film te bekijken) vormt de begingeneriek zelfs een bijna tien minuten lange, briljante proloog waarin de beelden en het omgevingsgeluid een spannende aanloop creëren naar de eerste shoot out van de held.
De koning van de filmgeneriek is echter Saul Bass, een in 1996 overleden Amerikaanse grafisch ontwerper, die behalve begingenerieken ook filmposters en logo's ontwierp. Vanaf 1954 bedacht en realiseerde Saul Bass, vaak met zijn vrouw Elaine, in opdracht van cineasten zoals Otto Preminger, Alfred Hitchcock, Stanley Kubrick en Martin Scorsese ruim veertig jaar lang enkele van de meest creatieve en memorabele begingenerieken in de filmgeschiedenis, zoals blijkt uit de compilatievideo hieronder (waarin de knappe opening van Hitchcock's Psycho spijtig genoeg ontbreekt).
Klik hier voor een volledige lijst van de filmgenerieken die Saul Bass ontwierp.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)
De compilatievideo bevat (in chronologische volgorde) de begingenerieken van volgende films:
- The Man with the Golden Arm (1955) van Otto Preminger
- Around the World in Eighty Days (1956) van Michael Anderson en John Farrow
- Storm Center (1956) van Daniel Taradash
- Saint Joan (1957) van Otto Preminger
- Bonjour Tristesse (1958) van Otto Preminger
- Cowboy (1958) van Delmer Daves
- Vertigo (1958) van Alfred Hitchcock
- Anatomy of a Murder (1959) van Otto Preminger
- North by Northwest (1959) van Alfred Hitchcock
- Spartacus (1960) van Stanley Kubrick
- The Facts of Life (1960) van Melvin Frank
- Ocean's Eleven (1960) van Lewis Milestone
- Something Wild (1961) van Jack Garfein
- Walk on the Wild Side (1962) van Edward Dmytryk
- The Victors (1963) van Carl Foreman
- It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963) van Stanley Kramer
- Bunny Lake Is Missing (1965) van Otto Preminger
- Not with My Wife, You Don't ! (1966) van Norman Panama
- Seconds (1966) van John Frankenheimer
- Such Good Friends (1971) van Otto Preminger
- Cape Fear (1991) van Martin Scorsese
- The Age Of Innocence (1993) van Martin Scorsese
- Casino (1995) van Martin Scorsese
vrijdag 19 juni 2015
Interview.
Robbe De Hert
mijmert over het Antwerpse filmverleden
"Antwerpen was ooit het
Hollywood aan de Schelde"
Interview
door Joeri Naanai
Waar is de tijd toen de Vlaamse metropool Antwerpen meer dan 100 bioscopen telde? In het district Borgerhout alleen al kon je ooit kiezen uit vier cinema's, waaronder de fameuze bioscoop Ciné Roma op de Turnhoutsebaan (die in 2005, na 20 jaar leegstand en een grondige renovatie, weer zijn deuren opende). En wie denkt niet met weemoed terug aan het rode fluweel in glorieuze Antwerpse zalen zoals Cinema Rex op de De Keyserlei en Ciné Rubens in de Carnotstraat?
Een lange rij mensen schuift aan voor de kassa van Cinema Rex
om naar de Hollandse oorlogsfilm Soldaat van Oranje uit 1977 te gaan kijken.
Hoofdstad van de Vlaamse filmindustrie
Robbe De Hert.
“Op een bepaald moment werden in België niet minder dan 1.700 bioscopen uitgebaat”, weet de flamboyante Antwerpse cineast en filmkenner Robbe De Hert. Als cinefiel en regisseur van onder meer de schitterende coming-of-age-tragikomedie De witteuit 1980 en de nostalgische fifties-jongerenfilm Blueberry Hill uit 1989, betreurt de intussen 72-jarige De Hert het dat de meeste van die bioscoopzalenintussen verdwenen zijn. Dat is vooral te wijten aan de concurrentie van de tv en het internet. Maar voordien ging men in België nog massaal naar de bioscoop. "De Belgen waren vroeger, op de Britten en de Amerikanen na, de gretigste bioscoopbezoekers ter wereld", aldus De Hert. "Vlak na de Tweede Wereldoorlog gingen hier wekelijks ruim 3 miljoen mensen naar de cinema."
Antwerpen was volgens de 72-jarige De Hert "ooit de hoofdstad van de Vlaamse filmindustrie: het Hollywood aan de Schelde zeg maar. Niet alleen omwille van haar talrijke bioscopen, maar ook omdat heel wat cineasten in Antwerpen werkzaam waren."
Antwerpen als filmlocatie
De Scheldestad werd ook vaak gebruikt als locatie voor filmopnames. De Hert schat dat er in de loop der jaren ruim 100 films zijn opgenomen in Antwerpen. Zo werd de funky stadsfilm Any Way the Wind Blows (2003) van de Antwerpse rockzanger en Deus-frontman Tom Barman volledig in de koekenstad gedraaid. Ook het succesvolle misdaadmysterie Loft(2008) van Antwerpenaar Erik Van Looy werd gedeeltelijk in de Scheldestad opgenomen.
Acteur Sam Louwyck in de Antwerpse voetgangerstunnel onder de Schelde tijdens een scène in Any Way the Wind Blows.
Maar De Hert kan ook oudere voorbeelden geven: "Providence, een meesterwerk van Alain Resnais uit 1977 met de Britse topacteurs Dirk Bogarde en John Gielgud, werd gedeeltelijk in Antwerpen opgenomen. Dat geldt ook voor Un soir, un train uit 1968 van André Delvaux, met Yves Montand en Anouk Aimée. Delvaux nam tien jaar later in Antwerpen ook Een vrouw tussen hond en wolf op, naar een scenario van Ivo Michiels, met onder anderen Marie-Christine Barrault, Rutger Hauer en Senne Rouffaer. En dan is er natuurlijk nog Kassablanka van Guy Lee Thys, een film uit 2002 over het multiculturele karakter van Antwerpen. Leilah Fawzi vertolkt daarin de rol van Babett Manalo. Het is een schande dat zij voor haar acteerprestatie destijds niet genomineerd werd voor de Plateauprijs. Ook Het afscheid uit 1966 en Meeuwen sterven in de haven uit 1955, beide van Roland Verhavert, zijn opgenomen in Antwerpen en de moeite van het bekijken waard."
Julien Schoenaerts in Meeuwen sterven in de haven.
"Maar de strafste film die ooit in Antwerpen gemaakt werd, is volgens mij Tim Frazer jagt den geheimnisvollen Mister X", benadrukt De Hert. "Deze film werd in 1964 opgenomen in Antwerpen door de Oostenrijkse regisseur Ernst Hofbauer en toont de mooiste filmbeelden die ooit van de stad geschoten werden.”
Screenshots uit Tim Frazer jagt den geheimnisvollen Mister X.
Rode oortjes
Een film draaien in Antwerpen loopt echter niet altijd van een leien dakje. Zo herinnert De Hert zich een anekdote over Dédée d’Anvers: een film uit 1948 van de Franse regisseur Yves Allégret, met Simone Signoret in de rol van een prostituee die in een nachtclub in het Antwerpse Schipperskwartier werkt. “Het toenmalige stadsbestuur verbood locatie-opnames in Antwerpen, waardoor de film opgenomen werd in een Franse studio", vertelt De Hert. "Blijkbaar wilde het schepencollege niet geweten hebben dat er in Antwerpen ook hoeren werken. Toen de film uitkwam, heeft het stadsbestuur er alles aan gedaan om te verhinderen dat Dédée d’Anvers ook hier vertoond werd.”
Documentair erfgoed
Elke trotse sinjoor die een in Antwerpen opgenomen film bekijkt, gaat natuurlijk op zoek naar punten van herkenning. Maar soms moet de realiteit wijken voor fictie. Zo blijken de politiewagens in de geslaagde Antwerpse politiefilm Zaman uit 1983, onder regie van Patrick Lebon, een merkwaardig parcours te volgen: "Eerst zie je de auto's over de Italiëlei rijden en dan plots in een straat die in werkelijkheid kilometers verder ligt”, weet De Hert. Sommige films hebben ook een documentair karakter omdat de daarin gebruikte filmlocaties vandaag niet meer bestaan of er intussen helemaal anders uitzien. “In feite krijgen àlle films na verloop van tijd een documentair karakter, want ze tonen ons hoe de wereld er vroeger uitzag", besluit De Hert. "Alleen daarom al zijn films het koesteren waard.”
Marlon Brando, onze favoriete acteur, geeft acteerles in onderstaande aangrijpende slotscène van Bernardo Bertolucci's ophefmakende erotisch-existentieel drama Last Tango in Paris uit 1972. Brando's tegenspeelster is de Franse actrice Maria Schneider in haar gewaagde doorbraakrol.
Waarschuwing: SPOILER OP KOMST!
Kijk niet naar onderstaand fragment als u de film nog niet gezien hebt en u de afloop niet wil kennen.
(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Kwaliteit" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)
