Muurvast

Locke  van Steven Knight     ★★½

Ivan Locke (gespeeld door de Engelse acteur Tom Hardy) heeft zijn vrouw in 15 jaar huwelijk 'slechts' één keer bedrogen met een ander. Maar die ene keer is voldoende om zijn leven overhoop te halen. Zijn onenightstand is immers zwanger van hem en staat op het punt te bevallen...

Morele dilemma's

Net als Buried -een claustrofobische thriller van Rodrigo Cortés uit 2010 over een man die levend begraven werd en zich volledig afspeelt in diens graf (lees onze recensie hier)- speelt het nieuwe psychologisch drama Locke (2014) zich af op slechts één locatie: in Ivans auto, terwijl hij op weg is naar het ziekenhuis waar de vrucht van zijn ontrouw geboren zal worden. En net als in Buried, komt ook in Locke uitsluitend het hoofdpersonage in beeld. Bovendien is ook Ivan in zekere zin 'levend begraven': bedolven onder zijn problemen en morele dilemma's, kan hij geen kant meer op en zit hij als het ware muurvast. Zijn achternaam Locke lijkt trouwens op het Engelse woord locked: 'opgesloten'. En dat hij werkt als bouwopzichter is ook een toepasselijke metafoor: beton gieten is een vak dat planning, zorg en toewijding vergt; net als een huwelijk en het vaderschap. En eens het beton gegoten (of het zaad gespoten) is, kan je er nog weinig aan doen en moet je opdraaien voor de gevolgen...

Hoewel deze film op visueel vlak weinig indruk maakt, blijft hij niettemin boeien dankzij de behoorlijke vertolking van Tom Hardy in de titelrol, en dankzij het zelfgeschreven scenario van de Engelse regisseur Steven Knight, waarin ook gefocust wordt op de motieven van Ivan om zijn huwelijk en baan op het spel te zetten.

Toch hadden wij het gevoel dat hier meer uit te halen viel. Verwacht dus (in tegenstelling tot wat de nogal misleidende trailer suggereert) geen spannende thriller over echtelijke ontrouw zoals Fatal Attraction (1987) van Adrian Lyne, maar veeleer een ingetogen psychologisch drama over de onmogelijke keuzes van een man die verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn zonden.

JN.

Locke (Groot-Brittannië/USA-2013): in de Belgische bioscopen vanaf 1 oktober 2014.
Met: Tom Hardy.

Genre: psychologisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Locke - trailer

Tussen droom en werkelijkheid

Take This Waltz  van Sarah Polley     ★★★

De Canadese freelance journaliste Margot (gespeeld door Michelle Williams) is 28 en al vijf jaar gelukkig getrouwd met de sympathieke kookboekenschrijver Lou (Seth Rogen). Margot en Lou houden zielsveel van elkaar en delen een gezellig huis in Toronto, maar in de loop der jaren is er toch wat sleet gekomen op hun routineuze relatie. 

Seth Rogen als Lou
en Michelle Williams als Margot.

Op een dag woont Margot in het Canadese stadje Louisburg een stukje historisch straattheater bij (ironisch genoeg over eertijdse lijfstraffen voor overspel) en geraakt zij er in gesprek met de charmante kunstenaar Daniel (Luke Kirby). Het toeval -of het lot?- wil dat Daniel in Toronto in dezelfde straat blijkt te wonen als Margot en Lou. Daniel raakt een gevoelige snaar bij Margot. Hij lijkt haar te begrijpen wanneer zij uitlegt dat ze last heeft van fobofobie (angst voor de angst) en hij reageert attent op haar rusteloosheid. Tussen beiden groeit iets moois. Maar Margot wil haar huwelijk niet op het spel zetten en twijfelt of zij wel zou toegeven aan de ontluikende verliefdheid die zij voor Daniel begint te voelen...

Luke Kirby en Michelle Williams in Take This Waltz.

Shouldvitation

Margot twijfelt of haar huwelijk
wel 'spannend' genoeg is...

Take This Waltz (2011) is een nieuw, boeiend romantisch drama over verliefdheid, Weltschmerz en het onverzoenbare verlangen naar geborgenheid en avontuur tegelijk. 

Margot is voortdurend onderhevig aan twijfels die samengevat kunnen worden met het begrip shouldvitation: een neologisme van Daniel, dat neerkomt op een halfslachtige uitnodiging (invitation) voor iets dat in de smaak zou (should) kunnen vallen,  zoals bijvoorbeeld: "We zouden eens samen iets moeten gaan drinken". 

Lou is weliswaar een ongecompliceerde echtgenoot met een hoog knuffelgehalte, maar hij vergeet dat een huwelijk boeiend genoeg moet blijven om duurzaam te kunnen zijn. 

In het gezelschap van Daniel daarentegen krijgt Margot de prikkels die zij bij haar man mist...

Margot heeft last van fobofobie.

Michelle Williams speelt als de gevoelige, rusteloze Margot een gelijkaardig personage als de teleurgestelde jonge vrouw die zij met brio vertolkte in het mooie tragiromantisch drama Blue Valentine uit 2010 (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Met een andere, minder ontwapenende actrice in de rol van Margot zouden we wellicht naar het scherm geroepen hebben:"Stom kieken! Blijft bij uwe vent!" Maar Williams slaagt er in om bij de kijker begrip te wekken voor haar complexe personage. Seth Rogen is perfect gecast als de zachtaardige echtgenoot Lou. En Luke Kirby heeft de juiste ambivalente uitstraling voor zijn rol van de scherpzinnige maar ook ietwat gluiperige verleider Daniel.

Kunstenaar Daniel oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op Margot.

Madame Bovary

De Amerikaanse filmrecensent Richard Brody noemde Take This Waltz in het tijdschrift The New Yorker "een vehemente pseudo-Nietzscheaanse film" die rond de macht en aantrekkingskracht van uiterlijke schoonheid zou draaien. Hoewel Take This Waltz in een collectieve douchescène inderdaad het contrast tussen jonge en oude lichamen toont en daarmee de vergankelijkheid thematiseert, hadden wij echter nooit de indruk dat deze film over uiterlijkheden ging. Integendeel: de onmiskenbaar vrouwelijke toets van regisseuse Sarah Polley, die ook zelf het scenario schreef, zorgt vooral voor intieme, contemplatieve, bitterzoete momenten. En de problematische driehoeksverhouding in Take This Waltz heeft meer gemeen met de complexe relationele dynamiek in films zoals The Deep Blue Sea (2011) van Terence Davies (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier) en Unfaithful (2002) van Adrian Lyne dan met de meer fysieke, oppervlakkige ontrouw van de overspelige partner in pakweg Sunrise (1927) van F.W. Murnau (bekijk de hele film hier) of Fatal Attraction (1987) van Adrian Lyne. Bovendien begrijpen wij niet wat de filosofie van Friedrich Nietzsche hiermee te maken zou hebben: Take This Waltz gaat immers meer over kwetsbaarheid en hunkering dan over macht; meer over de onvervulde verlangens van een verveelde jongedame à la Madame Bovary (het titelpersonage in de beroemde Franse roman van Gustave Flaubert) dan over Nietzsche's zelfzekere Übermensch. En, tussen haakjes, volgens Nietzsche is er overigens geen sprake van een tegenstelling tussen het uiterlijke en het innerlijke: schijn en zijn vallen in zijn filosofie samen.

Dromen

De filmtitel Take This Waltz is ontleend aan Leonard Cohens gelijknamige ballade, die op zijn beurt gebaseerd is op het surrealistische, dromerige gedicht Kleine Weense Wals van Federico García Lorca, waarin de Spaanse dichter mijmert over liefde, dood en verlangen. 

In de film wordt het scherpe contrast tussen zoete dromen en de prozaïsche werkelijkheid geïllustreerd met een beklijvende sequentie waarin Daniel en Margot samen genieten van een hypnotiserend ritje in een ronddraaiende kermisattractie, tot de molen tot stilstand komt en schelle lichten de betovering verbreken. En de slotscène suggereert dat de film misschien, net als Mulholland Drive (2001) van David Lynch (één van onze favoriete films), goeddeels een droom was waarin Margot fantaseert over wat zou kunnen zijn. Dat zou tevens enkele vreemde kronkels in Take This Waltz verklaren, zoals een erotische montage die niet helemaal in de lijn ligt van Margots karakter. Een andere mogelijkheid is dat Margot, spijts de nieuwe wending in haar leven, eindigt hoe zij begon: onbevredigd.

Maar hoe je Take This Waltz ook interpreteert, de conclusie is duidelijk: liefde is een werkwoord, en dromen worden vroeg of laat ingehaald door de werkelijkheid.

JN.

Take This Waltz (Canada/Spanje/Japan-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 19 september 2012.
Met: Michelle Williams, Seth Rogen en Luke Kirby.

Genre: romantisch drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Take This Waltz - trailer

À la recherche du temps perdu

Young Adult  van Jason Reitman     ★★★½

Wij hebben altijd al een zwak gehad voor mensen die het kind in zichzelf blijven koesteren. Hebben we misschien zelf een Peter Pan-syndroom? Hoe dan ook, toen wij onlangs de nieuwe existentiële tragikomedie Young Adult (2011) zagen, hebben wij erg genoten van Charlize Theron (één van de mooiste filmgodinnen aller tijden; lees ons biografische portret van Theron hier) die in deze film de show steelt als het hoofdpersonage Mavis: een 37-jarige, depressieve jeugdboekenschrijfster die terugkeert naar haar geboortestadje Mercury (in de Amerikaanse staat Minnesota) om daar haar jeugdvlam Buddy (Patrick Wilson) op te zoeken. Hoewel de intussen getrouwde Buddy net vader werd, is Mavis vastbesloten om hem terug voor zich te winnen...

Patrick Wilson als Buddy
en Charlize Theron als Mavis.

Een narcistisch wicht

Mavis is een sloddervos, draagt Hello Kitty-T-shirts, speelt videogames, rijdt in een Mini Cooper, houdt van muziek uit de jaren 90 en drinkt zich graag in de vernieling. Ze is een egocentrisch groot kind dat in het verleden is blijven hangen en dat maakt haar onuitstaanbaar en onweerstaanbaar tegelijk; een arrogant, narcistisch en labiel, maar ook spontaan, charmant en kwetsbaar wicht dat hunkert naar liefde en geluk.

Stalker

Charlize Theron -check out haar fenomenale, Oscarwinnende vertolking van de Amerikaanse straatprostituee en seriemoordenares Aileen Wuornos (één van de beste movie villans aller tijden) in de tragiromantische, hartverscheurende misdaadbiopic Monster van Patty Jenkins uit 2003 (bekijk de hele film hier)- bespeelt ook in Young Adult met brio het hele spectrum van menselijke emoties. 

Mavis (die wij ook rekenen tot de beste movie villains aller tijden) gedraagt zich ten opzichte van Buddy vaak als een creepy stalker, die tot op zekere hoogte doet denken aan:

-  Glenn Close in haar hoofdrol van Alex Forrest (ook één van de beste movie villains aller tijden): de hardnekkige minnares in de boeiende psychosociale relatiethriller Fatal Attraction (1987) van Adrian Lyne;

- en Rebecca De Mornay in haar hoofdrol van Mrs. Mott alias Peyton Flanders (ook één van de beste movie villains aller tijden): de verbitterde en wraaklustige kinderoppas in de boeiende psychosociale thriller The Hand That Rocks the Cradle (1992) van Curtis Hanson (bekijk de hele film hier). 

Maar Young Adult is géén thriller en blijft binnen de lijnen van een tragikomedie, dankzij het vermakelijke en geloofwaardige, want op mensenmaat gesneden scenario van Diablo Cody en de degelijke regie van de Canadees-Amerikaanse cineast Jason Reitman.

Charlize Theron als Mavis.

Scherp

Patton Oswalt en Charlize Theron
in Young Adult.

Naast Therons veelzijdige topvertolking in Young Adult (goed genoeg om haar uit te roepen tot onze favoriete actrice van het jaar), is het ook genieten van Patton Oswalt in zijn gevoelige bijrol van de sympathieke Matt: een voormalige schoolgenoot van Mavis, die op krukken door het leven gaat en, net als Mavis, worstelt met eenzaamheid en onbegrip. Het zijn vooral hun snedige dialogen die van Young Adult een grappige, maar ook scherpe en ontroerende tragikomedie maken over het moeizame levenspad dat sommigen onder ons moeten afleggen om een beetje gemoedsrust te kunnen vinden.

JN.

Young Adult (USA-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 28 maart 2012.

Met: Charlize Theron, Patton Oswalt, Patrick Wilson en Elizabeth Reaser.

Genre: existentiële tragikomedie / romantisch drama

Klik op de oranje links voor:

- de trailer: Young Adult - trailer

- ons biografische portret van Charlize Theron: Het emotionele vuurwerk van Charlize Theron

- onze hommage aan Charlize Theron in onze selectie van de mooiste filmactrices aller tijden: FILMGODINNEN - deel 28: Charlize Theron (1975-...)