De grote boze wereld

Take Shelter  van Jeff Nichols     ★★★½

Curtis (gespeeld door een intense Michael Shannon) en zijn vrouw Samantha (Jessica Chastain) wonen met hun doofstomme dochtertje in een stadje op het Amerikaanse platteland. Hoewel ze het niet breed hebben, verloopt hun leven vrij zorgeloos. Tot Curtis nachtmerries en angstaanjagende visioenen begint te krijgen over een onafwendbare apocalyptische storm en boze krachten die het op hem en zijn gezin gemunt zouden hebben...

Curtis is ervan overtuigd dat er onheil op komst is en begint in zijn tuin een schuilkelder te bouwen. Zijn morbide obsessie met het vermeende gevaar begint zijn familie en zijn collega's op het werk te verontrusten. Lijdt hij aan paranoïde waanvoorstellingen en hallucinaties? Is hij, net als zijn schizofrene moeder, gek aan het worden? Of heeft hij gelijk en is hij de enige in zijn omgeving die de nakende catastrofe voelt aankomen...?

Allegorie



Take Shelter (2011) is een nieuw, fascinerend psychologisch gezinsdrama van de Amerikaanse regisseur Jeff Nichols, over een man die op de rand van de waanzin lijkt te balanceren. Bekijk de trailer hier.

"Schwer ist zu tragen das Unglück, aber schwerer das Glück", schreef de Duitse dichter Friedrich Hölderlin. Is het dat wat Curtis zo rusteloos maakt: zijn angst dat het geluk van zijn harmonische gezinsleven hem ooit zou kunnen ontglippen? Wil hij zich opwerpen als de reddende engel van zijn geliefden en begint hij zich daarom een externe bedreiging in te beelden? Of heeft Curtis echt profetische gaven en is de bedreiging reëel? Het zijn vragen waarop geen eenduidig antwoord bestaat, want het subtiele scenario van regisseur Jeff Nichols laat toe dat elke kijker zijn/haar eigen interpretatie kan geven aan wat Curtis overkomt. Als zodanig is Take Shelter een uit verschillende betekenislagen opgebouwde existentiële allegorie over de angst van de enkeling voor onze door economische recessies, geweld, milieuvervuiling, dodelijke virussen en natuurrampen bedreigde wereld.

Michael Shannon als Curtis: een man die afdaalt naar de duistere krochten van zijn eigen psyche.

Een postmoderne Oedipus

Ook Curtis zelf twijfelt aan de realiteit van zijn dromen en visioenen. Hij zoekt zelfs hulp bij therapeuten. Maar toch bouwt hij die peperdure schuilkelder. Ook al zet hij daarmee zijn geld, werk, huis en huwelijk op het spel. Curtis loopt daarmee het risico alles te verliezen wat hij vreest te verliezen en te eindigen als Oedipus: de antieke mythologische figuur die zijn lot ontmoet op wegen die hij ingeslagen had om het te vermijden. Het paradoxale gedrag van Curtis is het gevolg van zijn eigen onzekerheid over wat echt en wat ingebeeld is. En het is precies deze ambiguïteit die Take Shelter zo bijzonder maakt.

Magisch-realistische kronkels

De film is langzaam opgebouwd, uitstekend gemonteerd en voorzien van erg mooie, minimalistische muziek. Het sfeervolle, magisch-realistische camerawerk en de knappe special effects in de shots met dreigende onweerswolken en bevreemdende vogelformaties boven weidse landschappen dragen bij tot de onderhuidse spanning die van het openingsshot tot het laatste frame voelbaar is. Bovendien leveren Michael Shannon als de panische Curtis en Jessica Chastain als de vertwijfelde Samantha uitstekende acteerprestaties.  

Jessica Chastain en Michael Shannon.

Minder griezelig (en minder goed) dan het bizarre en onheilspellende psychologisch sciencefictionmysterie Donnie Darko (2001) van Richard Kelly, en minder complex dan de psychologische thriller Shutter Island (2010) van Martin Scorsese (één van onze favoriete regisseurs; lees ons biografische portret hier), is Take Shelter wel even interessant en bovendien ook herkenbaarder dan deze eerdere fascinerende studies van de vreemde kronkels waartoe de menselijke psyche in staat is. Zeker in onheuglijke tijden zoals de onze, waarin u 's ochtends alleen maar de krant hoeft open te slaan om vast te stellen dat onheilstijdingen over nakende rampspoed allesbehalve vergezocht lijken...

JN.

Take Shelter (USA-2011): in de bioscoop vanaf 1 februari 2012.

Met: Michael Shannon en Jessica Chastain.

Genre: psychologische thriller / gezinsdrama / mysterie

Klik op de oranje link voor de trailer: Take Shelter - trailer

Bitterzoete wanhoop

My Week with Marilyn  van Simon Curtis     ★★½

Eddie Redmayne als manusje-van-alles Colin Clark
en Judi Dench als de actrice Sybil Thorndike.

In 1956, op het hoogtepunt van haar filmcarrière, reisde de wereldberoemde Amerikaanse actrice Marilyn Monroe naar Engeland om er mee te spelen in The Prince and the Showgirl (1957): een romantische komedie van en met de gerespecteerde Engelse acteur Sir Laurence Olivier. Op de set ontmoette Monroe de ambitieuze Engelse jongeman Colin Clark, die destijds werkte als een manusje-van-alles voor de filmstudio van Olivier en een dagboek bijhield over de opnames van The Prince and the Showgirl in de fameuze Pinewood Studios in het Engelse dorpje Iver. 

Deze historische feiten vormden het vertrekpunt voor My Week with Marilyn (2011) van de Engelse regisseur Simon Curtis: een boeiende, zij het nogal brave verfilming van een significante episode uit het bewogen leven van de beroemdste filmdiva aller tijden.



Film in een film: Michelle Williams speelt Marilyn Monroe
die de showgirl speelt in The Prince and the Showgirl.



Plankenkoorts

Marilyn Monroe (gevoelig vertolkt door Michelle Williams) komt vaak te laat op de set, probeert de tijdrovende method acting van de Russische acteursgoeroe Stanislavski toe te passen, heeft last van plankenkoorts en verlatingsangst, vergeet om de haverklap haar tekst en is verslaafd aan pillen en alcohol. Laurence Olivier (rol van Kenneth Branagh) daarentegen is een acteur van de oude stempel die niet vertrouwd is met method acting en het al gauw op de heupen krijgt van zijn tegenspeelster, waardoor beide beroemdheden met elkaar in conflict komen. "Marylin leren acteren, is als Urdu aanleren aan een das", raast de wanhopige Olivier. Wanneer Marilyns derde echtgenoot, de Amerikaanse schrijver Arthur Miller, op zakenreis moet, wordt Colin (gespeeld door Eddie Redmayne) ingeschakeld om de filmdiva gezelschap te houden. Het klikt meteen tussen hen, wat Olivier dan weer jaloers maakt...

"All people ever see, is Marilyn Monroe." 

Cash cow

My Week with Marilyn biedt meer inzicht in de redenen waarom Marilyn Monroe (artiestennaam van Norma Jeane Mortensen) niet alleen één van de succesvolste, maar ook één van de meest tragische sterren in de filmgeschiedenis was. De actrice had voortdurend last van een gebrek aan zelfvertrouwen, onder meer omdat zij besefte dat zij doorgaans als een cash cow gecast werd vanwege haar wulpse uiterlijk. “All people ever see, is Marilyn Monroe", zucht zij in de film tegen Colin. “As soon as they see I'm not her, they run."

Sterallures?

Ook Olivier staart zich aanvankelijk blind op Marilyns uiterlijk en schrijft haar grillige gedrag toe aan sterallures. Toch merkt hij na verloop van tijd dat zij wel degelijk een getalenteerde actrice is; in die mate zelfs dat hij haar stiekem begint te bewonderen.

Kenneth Branagh als Laurence Olivier.

De oudere actrice Dame Sybil Thorndike (bijrol van Judi Dench) heeft door dat ook Olivier kampt met faalangst: “Olivier is a great actor who wants to be a filmstar; Marilyn is a filmstar who wants to be a great actrice.” 

Intussen begint de onervaren en naïeve Colin verliefd te worden op de door zovele mannen aanbeden Marilyn, wat Sybil de rake opmerking ontlokt: "First love is such sweet despair."

Ongrijpbaar

Kennet Branagh slaagt er tot op zekere hoogte in om de nochtans quasi onnavolgbare Laurence Olivier geloofwaardig uit te beelden, omlaag getrokken mondhoeken en hobbelend hoofd incluis. En Michelle Williams won een Golden Globe voor haar vertolking van de kwetsbare Marilyn. Die onderscheiding is misschien net iets te veel eer, maar Williams wist in elk geval erg goed de ongrijpbaarheid te evoceren van één van de meest enigmatische en charismatische vrouwen op het grote witte doek.

Michelle Williams.

Marilyn Monroe.

My Week with Marilyn is af en toe wat stroperig. Maar als psychosociaal portret van een ster die haar roem betaalde met onbegrip en eenzaamheid is de film wel geslaagd. “Film sets and rehearsal rooms are the coldest places on earth”, zegt Sybil tegen Colin. Zij bedoelt dat letterlijk, maar uit My Week with Marilyn kunnen we opmaken dat kleedkamers voor beroemdheden vaak ook figuurlijk kille want eenzame plekken zijn.

JN.

My Week with Marilyn (USA/Groot-Brittannië-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 7 maart 2012.

Met: Michelle Williams, Eddie Redmayne, Kenneth Branagh, Judi Dench, Julia Ormond en Emma Watson.

Genre: biopic / psychosociaal drama / romantiek

Klik op de oranje link voor de trailer: My Week with Marilyn – trailer

Michelle Williams als Marilyn Monroe.

My Week with Marilyn - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van My Week with Marilyn: Sweet despair

Genre: biopic / psychologisch drama / romantiek

Nosferatu (1922) - full movie

Gebaseerd op de beroemde brievenroman Dracula uit 1897 van de Ierse schrijver Bram Stoker, is Nosferatu, eine Symphonie des Grauens een stille, expressionistische en visueel verbluffende gothic horror-vampierfilm onder regie van de Duitse meestercineast F.W. Murnau uit 1922, die uitgroeide tot één van de invloedrijkste films aller tijden.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder bij instellingen op "Ondertiteling" en "Engels" voor Engelstalige ondertitels, en op "Kwaliteit" en 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit) 

Genre: horror / mysterie

Klik op de oranje links voor:

- een achtergrondartikel: De invloedrijkste films aller tijden: Top 25

- een achtergrondartikel: Visuele meesterwerken: Top 80

Tyrannosaur - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p of 720p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van Tyrannosaur: God ain't my fucking daddy

Genre: psychosociaal drama

God ain't my fucking daddy

Tyrannosaur  van Paddy Considine     ★★★½

Het leven is geen pretje voor de Schotse weduwnaar Joseph (prachtrol van de Schotse acteur Peter Mullan). Joseph is werkloos, heeft geen familie meer en kampt met een drankprobleem. Bovendien ligt zijn beste vriend op sterven. Woedend op de wereld en op zichzelf, reageert Joseph zijn frustratie en agressie af op alles en iedereen. "It's dark altogether", zucht ook zijn tragikomische drinkebroer Tommy (met brio gespeeld door de Ierse acteur Ned Dennehy). Tot Joseph toevallig kennismaakt met de diepgelovige Hannah (een intense, emotionele glansrol van de Engelse actrice Olivia Colman)...

Peter Mullan als de gewelddadige alcoholicus Joseph.

Save Our Souls

Hannah baat voor het goede doel een winkeltje met tweedehands spullen uit en ontfermt zich over de zelfdestructieve Joseph, die in alles wat hij doet en zegt een radeloos SOS lijkt uit te sturen. "God loves you", zegt Hannah tegen hem. "You're God's child." Aanvankelijk wil de verbitterde Joseph echter niets weten van Hannahs religieuze altruïsme: "God ain't my fucking daddy", blaft hij tegen haar. Toch is er een zielsverwantschap tussen deze twee tegengestelde karakters en groeien zij stilaan naar elkaar toe. Joseph weet echter niet dat de ogenschijnlijk zorgeloze Hannah ook zelf door de hel gaat...

Olivia Colman en Peter Mullan.

Meedogenloos

Tyrannosaur (2011) -het ijzersterke regiedebuut van de Engelse acteur Paddy Considine- is een nieuw, meedogenloos eerlijk psychosociaal drama over twee eenzame zielen die steun en troost zoeken bij elkaar. Als acteur vertolkt de 37-jarige Considine doorgaans bijrollen, maar als regisseur speelt hij dankzij zijn opmerkelijke debuutfilm nu een bescheiden hoofdrol in het Britse filmwereldje.

Tyrannosaur is nochtans zware, allesbehalve commerciële kost. De wanhopige en mistroostige sfeer hangt als een zwarte rouwsluier over het schrijnende, door geweld getekende verhaal. En hoewel er ook grappige en tedere momenten zijn, is deze film niet geschikt voor gevoelige kijkers.

Tyrannosaur is een bikkelhard psychosociaal drama
over geweld, schuld, boete, liefde en verlossing.

Dat je als toeschouwer ondanks de vaak bikkelharde scènes toch niet afhaakt, is goeddeels te danken aan beide hoofdrolspelers. Peter Mullan en Olivia Colman zetten een fenomenale acteerprestatie neer als de twee onfortuinlijke eenzaten die elkaars pad kruisen. Petje af voor de moed en overtuiging die het hen gekost moet hebben om zich emotioneel volledig bloot te geven in hun aangrijpende vertolkingen.

JN.

Tyrannosaur (Groot-Brittannië-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 25 april 2012.

Met: Peter Mullan, Olivia Colman, Ned Dennehy en Eddie Marsan.

Genre: psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Tyrannosaur - trailer