Grote kinderen

Carnage  van Roman Polanski     ★★★★

Twee 11-jarige jongens krijgen ruzie in een park in New York, waarna de ene jongen met een tak ter plaatse twee tanden uit de mond van de andere slaat. De ouders van het slachtoffer nodigen de ouders van de boosdoener uit om te praten over het incident. Naarmate het gesprek tussen beide ouderparen vordert, lopen de spanningen echter steeds hoger op...

Tragikomedie



Gebaseerd op het Franse toneelstuk Le Dieu du carnage uit 2007 van Yasmina Reza, is Carnage (2011) een nieuwe, hilarische Engelstalige tragikomedie van de Poolse cineast Roman Polanski over de oeroude instincten van zelfhandhavingsdrift, jaloezie en agressie die zich blootgeven wanneer je het dunne laagje beschaving bij mensen wegkrabt.

Tegenpolen

De ouders van de gekwetste jongen profileren zich graag als progressieve humanisten: Penelope (gespeeld door Jodie Foster) is een pacifistische mensenrechtenactiviste en moralistische controlefreak, die werkt in een boekenwinkel en tevens een politiek correct boek aan het schrijven is over de oorlog in Darfur; haar echtgenoot Michael (John C. Reilly) is een op het eerste zicht zachtaardige vertegenwoordiger van huishoudartikelen.

John C. Reilly en Jodie Foster als de ouders Michael en Penelope.

De ouders van de 'agressieve' jongen zijn de volstrekte tegenpolen van Penelope en Michael: Alan (Christoph Waltz) is een geslepen advocaat die aan gewetenloze damage control doet voor dubieuze bedrijven; en zijn vrouw Nancy (Kate Winslet) werkt als goedbetaalde beleggingsadviseur voor de financiële haaien in Wall Street.

Christoph Waltz en Kate Winslet als de ouders Alan en Nancy.

Het gesprek tussen beide koppels vindt plaats in het New Yorkse appartement van Penelope en Michael. Aanvankelijk verloopt dat gesprek beschaafd en amicaal. Zo serveert Penelope er zelfs een zelfgemaakte appel- en perenvlaai (zie verder). Maar al gauw beginnen de tegengestelde karakters van de koppels te botsen. Hun ware aard komt boven en de situatie loopt zodanig uit de hand dat de koppels ook onderling ruzie krijgen...

Meesterverteller



Regisseur Roman Polanski (één van onze favoriete cineasten) bewijst in Carnage eens te meer dat hij een meesterverteller is. Hoewel de hele film zich op slechts één locatie afspeelt, in het 'artistiek verantwoorde' appartement van Penelope en Michael, er bovendien geen andere acteurs aan het woord komen dan de vier hoofdrolspelers en er uitsluitend tijdens de begin- en eindgeneriek muziek te horen is, slaagt Polanski er dankzij zijn strakke regie en de afgemeten montage (door zijn Franse filmmonteur Hervé de Luze) moeiteloos in om de aandacht van de kijker vast te houden. In die mate zelfs dat wij na het (nogal abrupte) einde van de film zin hadden in meer. Dat is niet alleen te danken aan de spitante dialogen in het scenario (geschreven door Polanski en Yasmina Reza), maar ook en vooral aan de schitterende vertolkingen van de vierkoppige cast.

Regisseur Roman Polanski.

Psychologische oorlog

Het verbale vuurwerk in Carnage herinnert aan de legendarische ruzies tussen de personages van Richard Burton, Elizabeth Taylor (lees ons recente In Memoriam hier), George Segal en Sandy Dennis in het virulente psychosociaal relatiedrama Who's Afraid of Virginia Woolf? van Mike Nichols. Deze zwart-wit klassieker uit 1966 is ook gebaseerd op een toneelstuk (van Edward Albee) over een uit de hand lopend rendez-vous tussen twee koppels, speelt zich ook goeddeels af in een woning en staat ook bol van psychologische oorlogsvoering en gitzwarte humor. 

Niet alle overgangen tussen de scènes in Carnage zijn even vloeiend, maar dat is wellicht het gevolg van de keuze om sommige opnames te knippen en de film snedig te houden. Jammer, want nogmaals: wij konden er niet genoeg van krijgen.

Roman Polanski met zijn cast op de set van Carnage.

Komisch talent

Jodie Foster, Kate Winslet en John C. Reilly acteren de ziel uit hun lijf. De scène waarin een misselijke Nancy plots Penelope's kunstboeken op haar salontafel onderkotst, Penelope ontredderd "Mijn Kokoschka!" roept en Michael zich beteuterd afvraagt "Het zal toch niet aan onze vlaai liggen?", is slapstick van het zuiverste water.

 

Toch is het vooral Christoph Waltz als de cynische Alan die de show steelt. Zelfs de kurkdroge momenten waarop Alan (in wezen de minst hypocriete van het kibbelende kwartet) telkens weer aan de telefoon hangt, terwijl hij instructies geeft aan een farmaceutisch bedrijf om geen enkele aansprakelijkheid te erkennen voor de dodelijke bijwerkingen van een nieuw geneesmiddel van het bedrijf, weet Waltz op zijn onnavolgbare manier memorabel te maken. Met zijn glansrol in Carnage bevestigt hij zijn komische natuurtalent en bewijst Waltz dat zijn Oscarwinnende doorbraakrol van de flegmatieke nazikolonel Hans Landa in Quentin Tarantino's oorlogsfilm Inglourious Basterds (2009) geen toevalstreffer was.



Christoph Waltz als Alan.

In het slot van de film, wanneer de vier personages in Carnage letterlijk en figuurlijk de scherven oprapen van hun ontspoorde confrontatie, blijkt elk van hen er moederziel alleen voor te staan. Eenzaam in hun machteloze belachelijkheid. Even bekrompen en gefrustreerd als vechtende kinderen. Even schuldig als hun zoontjes. Dat had misschien nog meer in de verf gezet kunnen worden met een slotscène waarin Penelope (ogenschijnlijk de meest beschaafde van de vier 'volwassenen') al of niet per ongeluk twee tanden uit de mond van Alan slaat. Maar ook zonder die scène is Carnage tragikomisch vertier van de bovenste plank.

JN.

Carnage (Frankrijk/Duitsland/Polen-2011): in de Belgische bioscopen vanaf 14 december 2011.

Met: Jodie Foster, Christoph Waltz, Kate Winslet en John C. Reilly.

Genre: tragikomedie / psychosociaal drama

Klik op de oranje link voor de trailer: Carnage - trailer

Kate Winslet.

Jodie Foster en John C. Reilly.

John C. Reilly.

Kate Winslet.

Christoph Waltz en Kate Winslet.

Christoph Waltz en Kate Winslet.

NIEUWS! 

Elizabeth Taylor

1932-2011

                

Nooit meer bang van Virginia Woolf

De Amerikaans-Britse actrice Elizabeth Taylor is afgelopen woensdagochtend op 79-jarige leeftijd overleden in een ziekenhuis in Los Angeles. De beroemde filmdiva kampte al geruime tijd met hartproblemen. Taylor laat vier kinderen, tien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen na. Behalve voor haar indrukwekkende filmcarrière -ze speelde mee in zo'n 70 bioscoopfilms en tv-producties en ze won 37 filmprijzen- zal Liz Taylor ook herinnerd worden vanwege haar turbulente privéleven. Ze trad maar liefst acht keer in het huwelijk, had een heleboel affaires, worstelde sinds het eind van de jaren 60 met een hardnekkige verslaving aan alcohol en pijnstillers, en sukkelde vaak met haar gezondheid. Terugblikkend op haar leven en werk, zullen cinefielen haar echter vooral blijven koesteren als een getalenteerde, charismatische en sensuele filmster die schitterde met haar veelzijdige vertolkingen in tijdloze klassiekers zoals Giant (1956), Cleopatra (1963) en Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966).

Door Joeri Naanai



Elizabeth Rosemond Taylor werd op 27 februari 1932 geboren in de wijk Hampstead in de Engelse hoofdstad Londen als de dochter van een Amerikaanse kunsthandelaar en een Amerikaanse huisvrouw die ooit toneelactrice was. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog keerde het gezin terug naar de VS en vestigde zich daar in de filmstad Los Angeles. 

In het begin van de jaren 40 deed de toen 9-jarige Elizabeth haar eerste screentest in Hollywood. Het leverde haar een bijrolletje op in de komedie There's One Born Every Minute van Harold Young uit 1942.

In 1942, toen zij debuteerde in There's One Born Every Minute.

Kindsterretje

De grote filmstudio MGM zag wel wat in het charmante, donkerharige meisje met haar gave gezichtje en sprekende grijsblauwe ogen, en liet Elizabeth meespelen in de avontuurlijke jeugdfilm Lassie Come Home (1943) van Fred M. Wilcox (de eerste bioscoopfilm over de beroemde Schotse Collie) en in de paardensportfilm National Velvet (1944) van Clarence Brown. Pers en publiek waren erg enthousiast over de jonge, levendige actrice, en Taylor groeide uit tot een populair kindsterretje dat voortaan kortweg Liz genoemd werd, wat bewijst dat zij toen al behoorde tot de categorie van beroemdheden wier voornaam volstaat om een belletje te doen rinkelen bij het publiek. Zelf grapte zij later over haar eerste doorbraakrollen: "Some of my best leading men have been dogs and horses."

In Giant.

Internationale doorbraak

Het acteertalent van Liz Taylor kwam pas echt tot zijn recht vanaf de jaren 50, met haar memorabele vertolkingen van onder anderen:

- de aanstaande jonge bruid in de romantische huwelijkskomedie Father of the Bride (1950) van Vincente Minnelli; 

- het rijke liefje van het hoofdpersonage (gespeeld door Montgomery Clift) in het tragiromantisch drama A Place in the Sun (1951) van George Stevens; 

- de love interest van de Engelse ridder Wilfred of Ivanhoe (gespeeld door Robert Taylor) in het middeleeuwse romantisch drama Ivanhoe (1952) van Richard Thorpe; 

- en de eigenzinnige echtgenote van een Texaanse rancher (gespeeld door Rock Hudson) in de neo-western en tragiromantische familiekroniek Giant (1956) van George Stevens.

In 1955 op de set van Giant, vlak na de geboorte van haar tweede kind.

Haar drie volgende filmrollen leverden Taylor telkens een Oscarnominatie op: 

- als de rijke maar labiele vrouw van een idealistische dichter (gespeeld door Montgomery Clift) in het romantisch oorlogsdrama Raintree County (1957) van Edward Dmytryk; 

- als de ongelukkige echtgenote van een drankzuchtige kerel (gespeeld door Paul Newman) in het psychosociaal familiedrama Cat on a Hot Tin Roof (1958) van Richard Brooks;

- en als een getraumatiseerde jongedame in de psychologische mysteriethriller  Suddenly, Last Summer (1959) van Joseph L. Mankiewicz, met Katherine Hepburn en Montgomery Clift als tegenspelers.

 

Met Paul Newman in Cat on a Hot Tin Roof.



In 1961 kreeg Liz Taylor eindelijk de Oscar voor beste actrice, dankzij haar vertolking van de verleidelijke call-girl Gloria Wandrous in het tragiromantisch drama BUtterfield 8 (1960) van Daniel Mann.

Met Laurence Harvey in BUtterfield 8.

De Burtons



Tijdens de opnames van het opulente historisch liefdesdrama Cleopatra (1963 van Joseph L. Mankiewicz (één van onze favoriete historische drama's), leerde Taylor de oerdegelijke Britse acteur Richard Burton kennen. Liz vertolkte de titelrol van de Egyptische koningin Cleopatra VII Philopator en zij kreeg daarvoor het toenmalige recordbedrag van 1 miljoen dollar, terwijl Burton de flamboyante Romeinse veldheer Marcus Antonius speelde. Bekijk de hele film hier. Hoewel ze beiden getrouwd waren (Liz zat toen al aan hier vierde huwelijk), werden ze verliefd op elkaar en begonnen ze een affaire.  

Als Cleopatra.

Drie jaar later speelde Taylor opnieuw tegenover Burton in het virulente psychosociaal relatiedrama Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) van Mike Nichols. Taylor won haar tweede Oscar voor haar doorleefde vertolking van de teleurgestelde en manipulatieve echtgenote Martha, terwijl Burton een Oscarnominatie kreeg voor zijn al even indrukwekkende vertolking van de sarcastische en verbitterde echtgenoot George. Burton en Taylor waren intussen ook in het echte leven getrouwd met elkaar, en de pers had een vette kluif aan de parallellen tussen de drankzucht en genadeloze ruzies van de filmpersonages enerzijds en het volatiele privéleven van de Burtons anderzijds. Dat weerhield het koppel er echter niet van om de bioscoopbezoekers het jaar nadien te trakteren op hun antagonistische rollen in het tragikomische historisch drama The Taming of the Shrew (1967) van Franco Zeffirelli, naar het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare, waarvoor Taylor en Burton opnieuw konden putten uit de passionele haat-liefde-verhouding die zij ook in het dagelijks leven hadden. 



Met echtgenoot Richard Burton in Who's Afraid of Virginia Woolf ?.

Schaduwen

In 1967 was Taylor ook in topvorm aan de zijde van tegenspeler Marlon Brando in het beklemmende psychologisch relatiedrama Reflections in a Golden Eye van John Huston. 

Met Marlon Brando in Reflections in a Golden Eye.

Maar daarna ging het bergaf met Liz, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak. De voorbije decennia speelde zij nog mee in tal van bioscoopfilms en tv-producties, waarvan echter geen enkele het niveau haalde van de klassiekers uit haar hoogdagen. Aan geld ontbrak het haar echter nooit, temeer omdat Taylor twee parfumlijnen lanceerde met een jaarlijkse omzet van naar schatting 200 miljoen dollar. In 1974 liep haar huwelijk met Burton op de klippen. Ze hertrouwde met hem het jaar nadien, maar het koppel scheidde opnieuw in 1976. In de daaropvolgende 20 jaar zou Liz nog twee keer een nieuwe man aan de haak slaan en even vaak scheiden.



De 'Burtons': twee handen op één turbulente buik.

Richard Burton overleed in 1984. De man van wie Taylor ooit zei "we zitten aan elkaar vast als kippenveren aan pek: voor altijd", had haar uiteindelijk dan toch 'in de steek gelaten'. Liz kwam intussen ook steeds vaker in de pers met haar ontwenningskuren, zenuwinzinkingen, eetstoornissen en andere kwalen. In 1997 werd zij geopereerd aan een hersentumor, en twee jaar geleden onderging ze een hartoperatie.  



Liz Taylor op oudere leeftijd:
de eeuwige filmdiva.

Tussendoor zocht ze troost in haar trouwe vriendschap met de Afro-Amerikaanse popster Michael Jackson: "de puurste liefde die ik ooit heb gekend", aldus Taylor. Maar toen ook het popicoon stierf, restte Liz alleen nog haar familie en haar herinneringen. In 2003 had zij het filmwereldje immers al vaarwel gezegd. Ze was toen 71. De grand lady van het Hollywood uit de fifties en sixties was een schaduw van zichzelf geworden. 

Toch verdient Liz niet alleen als actrice, maar ook als mens onze bewondering. Een vrouw die, na zeven mislukte huwelijken en god-weet-hoeveel affaires, in 1991 op 59-jarige leeftijd zonder gêne aan haar achtste echtgenoot begon met de uitspraak  "dit is het, voor altijd", geeft blijk van een optimisme, veerkracht en levenslust waar heel wat jonge mensen nog een puntje aan kunnen zuigen. Zelfs al hield ook dat 'allerlaatste' huwelijk 'maar' vijf jaar stand...

Klik op de oranje link voor extra foto's: Foto's van Elizabeth Taylor