NIEUWS!
Elizabeth Taylor
1932-2011
Nooit meer bang van Virginia Woolf
De Amerikaans-Britse actrice Elizabeth Taylor is afgelopen woensdagochtend op 79-jarige leeftijd overleden in een ziekenhuis in Los Angeles. De beroemde filmdiva kampte al geruime tijd met hartproblemen. Taylor laat vier kinderen, tien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen na. Behalve voor haar indrukwekkende filmcarrière -ze speelde mee in zo'n 70 bioscoopfilms en tv-producties en ze won 37 filmprijzen- zal Liz Taylor ook herinnerd worden vanwege haar turbulente privéleven. Ze trad maar liefst acht keer in het huwelijk, had een heleboel affaires, worstelde sinds het eind van de jaren 60 met een hardnekkige verslaving aan alcohol en pijnstillers, en sukkelde vaak met haar gezondheid. Terugblikkend op haar leven en werk, zullen cinefielen haar echter vooral blijven koesteren als een getalenteerde, charismatische en sensuele filmster die schitterde met haar veelzijdige vertolkingen in tijdloze klassiekers zoals Giant (1956), Cleopatra (1963) en Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966).
Door Joeri Naanai
Elizabeth Rosemond Taylor werd op 27 februari 1932 geboren in de wijk Hampstead in de Engelse hoofdstad Londen als de dochter van een Amerikaanse kunsthandelaar en een Amerikaanse huisvrouw die ooit toneelactrice was. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog keerde het gezin terug naar de VS en vestigde zich daar in de filmstad Los Angeles.
In het begin van de jaren 40 deed de toen 9-jarige Elizabeth haar eerste screentest in Hollywood. Het leverde haar een bijrolletje op in de komedie There's One Born Every Minute van Harold Young uit 1942.
 |
In 1942, toen zij debuteerde in There's One Born Every Minute.
|
Kindsterretje
De grote filmstudio MGM zag wel wat in het charmante, donkerharige meisje met haar gave gezichtje en sprekende grijsblauwe ogen, en liet Elizabeth meespelen in de avontuurlijke jeugdfilm Lassie Come Home (1943) van Fred M. Wilcox (de eerste bioscoopfilm over de beroemde Schotse Collie) en in de paardensportfilm National Velvet (1944) van Clarence Brown. Pers en publiek waren erg enthousiast over de jonge, levendige actrice, en Taylor groeide uit tot een populair kindsterretje dat voortaan kortweg Liz genoemd werd, wat bewijst dat zij toen al behoorde tot de categorie van beroemdheden wier voornaam volstaat om een belletje te doen rinkelen bij het publiek. Zelf grapte zij later over haar eerste doorbraakrollen: "Some of my best leading men have been dogs and horses."
 |
| In Giant. |
Internationale doorbraak
Het acteertalent van Liz Taylor kwam pas echt tot zijn recht vanaf de jaren 50, met haar memorabele vertolkingen van onder anderen:
- de aanstaande jonge bruid in de romantische huwelijkskomedie Father of the Bride (1950) van Vincente Minnelli;
- het rijke liefje van het hoofdpersonage (gespeeld door Montgomery Clift) in het tragiromantisch drama A Place in the Sun (1951) van George Stevens;
- de love interest van de Engelse ridder Wilfred of Ivanhoe (gespeeld door Robert Taylor) in het middeleeuwse romantisch drama Ivanhoe (1952) van Richard Thorpe;
- en de eigenzinnige echtgenote van een Texaanse rancher (gespeeld door Rock Hudson) in de neo-western en tragiromantische familiekroniek Giant (1956) van George Stevens.
 |
In 1955 op de set van Giant, vlak na de geboorte van haar tweede kind.
|
Haar drie volgende filmrollen leverden Taylor telkens een Oscarnominatie op:
- als de rijke maar labiele vrouw van een idealistische dichter (gespeeld door Montgomery Clift) in het romantisch oorlogsdrama Raintree County (1957) van Edward Dmytryk;
- als de ongelukkige echtgenote van een drankzuchtige kerel (gespeeld door Paul Newman) in het psychosociaal familiedrama Cat on a Hot Tin Roof (1958) van Richard Brooks;
- en als een getraumatiseerde jongedame in de psychologische mysteriethriller Suddenly, Last Summer (1959) van Joseph L. Mankiewicz, met Katherine Hepburn en Montgomery Clift als tegenspelers.
 |
| Met Paul Newman in Cat on a Hot Tin Roof. |
In 1961 kreeg Liz Taylor eindelijk de Oscar voor beste actrice, dankzij haar vertolking van de verleidelijke call-girl Gloria Wandrous in het tragiromantisch drama BUtterfield 8 (1960) van Daniel Mann.
 |
| Met Laurence Harvey in BUtterfield 8. |
De Burtons
Tijdens de opnames van het opulente historisch liefdesdrama Cleopatra (1963 van Joseph L. Mankiewicz (één van onze favoriete historische drama's), leerde Taylor de oerdegelijke Britse acteur Richard Burton kennen. Liz vertolkte de titelrol van de Egyptische koningin Cleopatra VII Philopator en zij kreeg daarvoor het toenmalige recordbedrag van 1 miljoen dollar, terwijl Burton de flamboyante Romeinse veldheer Marcus Antonius speelde. Bekijk de hele film hier. Hoewel ze beiden getrouwd waren (Liz zat toen al aan hier vierde huwelijk), werden ze verliefd op elkaar en begonnen ze een affaire.
 |
Als Cleopatra.
|
Drie jaar later speelde Taylor opnieuw tegenover Burton in het virulente psychosociaal relatiedrama Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) van Mike Nichols. Taylor won haar tweede Oscar voor haar doorleefde vertolking van de teleurgestelde en manipulatieve echtgenote Martha, terwijl Burton een Oscarnominatie kreeg voor zijn al even indrukwekkende vertolking van de sarcastische en verbitterde echtgenoot George. Burton en Taylor waren intussen ook in het echte leven getrouwd met elkaar, en de pers had een vette kluif aan de parallellen tussen de drankzucht en genadeloze ruzies van de filmpersonages enerzijds en het volatiele privéleven van de Burtons anderzijds. Dat weerhield het koppel er echter niet van om de bioscoopbezoekers het jaar nadien te trakteren op hun antagonistische rollen in het tragikomische historisch drama The Taming of the Shrew (1967) van Franco Zeffirelli, naar het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare, waarvoor Taylor en Burton opnieuw konden putten uit de passionele haat-liefde-verhouding die zij ook in het dagelijks leven hadden.
 |
| Met echtgenoot Richard Burton in Who's Afraid of Virginia Woolf ?. |
Schaduwen
In 1967 was Taylor ook in topvorm aan de zijde van tegenspeler Marlon Brando in het beklemmende psychologisch relatiedrama Reflections in a Golden Eye van John Huston.
 |
| Met Marlon Brando in Reflections in a Golden Eye. |
Maar daarna ging het bergaf met Liz, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak. De voorbije decennia speelde zij nog mee in tal van bioscoopfilms en tv-producties, waarvan echter geen enkele het niveau haalde van de klassiekers uit haar hoogdagen. Aan geld ontbrak het haar echter nooit, temeer omdat Taylor twee parfumlijnen lanceerde met een jaarlijkse omzet van naar schatting 200 miljoen dollar. In 1974 liep haar huwelijk met Burton op de klippen. Ze hertrouwde met hem het jaar nadien, maar het koppel scheidde opnieuw in 1976. In de daaropvolgende 20 jaar zou Liz nog twee keer een nieuwe man aan de haak slaan en even vaak scheiden.
 |
| De 'Burtons': twee handen op één turbulente buik. |
Richard Burton overleed in 1984. De man van wie Taylor ooit zei "we zitten aan elkaar vast als kippenveren aan pek: voor altijd", had haar uiteindelijk dan toch 'in de steek gelaten'. Liz kwam intussen ook steeds vaker in de pers met haar ontwenningskuren, zenuwinzinkingen, eetstoornissen en andere kwalen. In 1997 werd zij geopereerd aan een hersentumor, en twee jaar geleden onderging ze een hartoperatie.
 |
Liz Taylor op oudere leeftijd:
de eeuwige filmdiva. |
Tussendoor zocht ze troost in haar trouwe vriendschap met de Afro-Amerikaanse popster Michael Jackson: "de puurste liefde die ik ooit heb gekend", aldus Taylor. Maar toen ook het popicoon stierf, restte Liz alleen nog haar familie en haar herinneringen. In 2003 had zij het filmwereldje immers al vaarwel gezegd. Ze was toen 71. De grand lady van het Hollywood uit de fifties en sixties was een schaduw van zichzelf geworden.
Toch verdient Liz niet alleen als actrice, maar ook als mens onze bewondering. Een vrouw die, na zeven mislukte huwelijken en god-weet-hoeveel affaires, in 1991 op 59-jarige leeftijd zonder gêne aan haar achtste echtgenoot begon met de uitspraak "dit is het, voor altijd", geeft blijk van een optimisme, veerkracht en levenslust waar heel wat jonge mensen nog een puntje aan kunnen zuigen. Zelfs al hield ook dat 'allerlaatste' huwelijk 'maar' vijf jaar stand...
