Frantic - full movie

Frantic is een sfeervolle en meeslepende Hitchcockiaanse neo noir mysteriethriller uit 1988 van de Pools-Franse meestercineast Roman Polanski (één van onze favoriete regisseurs), met Hollywoodster Harrison Ford in de hoofdrol als een Amerikaanse arts die in de Franse hoofdstad Parijs koortsachtig op zoek gaat naar zijn verdwenen echtgenote. Niemand lijkt hem te kunnen helpen in zijn wanhopige zoektocht. Tot hij de jonge Française Michelle (gespeeld door Emmanuelle Seigner) ontmoet...

De mooie muziek werd geschreven door de beroemde Italiaanse filmcomponist Ennio Morricone. Ook het betoverende Libertango- en reggaenummer I've Seen That Face Before van de Jamaicaanse zangeres Grace Jones uit 1981 draagt bij tot de geslaagde sfeerschepping in Frantic.  

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit.

 

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: mysterie / thriller / neo noir / misdaaddrama / spionagefilm

The Village - full movie

The Village is een verrassende mysteriethriller uit 2004, verpakt in een psychosociaal kostuumdrama, onder regie van de Indiaas-Amerikaanse cineast M. Night Shyamalan, die ook zelf het scenario schreef, met Bryce Dallas Howard, Joaquin Phoenix (één van onze favoriete acteurs), Adrien Brody, William Hurt, Sigourney Weaver en Brendan Gleeson in de belangrijkste rollen.

 

(Klik op de playbutton)

Genre: mysterie / thriller / psychosociaal kostuumdrama

Big Trouble in Little China - full movie

Big Trouble in Little China is een vermakelijke martial arts-komedie van de Amerikaanse cineast John Carpenter uit 1986, met een onnavolgbare Kurt Russell in de hoofdrol als een arrogante antiheld die het opneemt tegen de onderwereld van de wijk Chinatown in de Amerikaanse stad San Francisco.

Om de hele film te bekijken, klikt u hieronder in het videoscherm op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit.

(Klik op de link "Watch on Odnoklassniki" en dan op de playbutton, en rechtsonder bij instellingen op "Quality" en op 720p of 1080p voor hogere beeldkwaliteit)

Genre: komedie / martial arts / actie / fantasy

Dikke miserie

 The Whale  van Darren Aronofsky     ★★½

Het oeuvre van de eigenzinnige Amerikaanse cultcineast Darren Aronofsky (lees ons biografische portret uit 2014 hier) bevat een vaak terugkerend thema: zelfdestructie. Zijn aangrijpende en visueel verbluffende junkiedrama Requiem for a Dream (2000), waarmee Aronofsky voor het eerst internationaal doorbrak, focust op de nefaste gevolgen van zelfdestructieve verslavingen aan drugs, medicijnen en televisie. Het boeiende psychosociale sportdrama The Wrestler (2008) draait rond een voormalige professionele worstelaar die anabole steroïden consumeert en hard traint om een comeback te maken in de worstelring, hoewel dat vanwege zijn wankele gezondheid zijn dood zou kunnen betekenen. Black Swan (2010) is dan weer een fascinerende psychologische thriller over een jonge, ambitieuze balletdanseres die alles opoffert, zelfs haar geestelijke gezondheid, om de vrouwelijke hoofdrol te kunnen vertolken in een nieuwe opvoering van het veeleisende ballet Het zwanenmeer (lees onze recensie hier en bekijk de trailer hier). Noah (2014) is Aronofsky's verfilming van het epische Bijbelverhaal over de destructieve Zondvloed die de mensheid over zichzelf afriep als een straf van God voor het verderfelijke gedrag van de mensen (bekijk de trailer hier). De bizarre psychologische horrorthriller Mother! (2017) is een allegorische parabel over de (zelf)destructieve wijze waarop de mens met Moeder Natuur omgaat (bekijk de trailer hier). En ook in zijn nieuwe film The Whale (2022) analyseert Aronofsky zelfdestructief gedrag: ditmaal de ongezonde levensstijl van het mistroostige hoofdpersonage Charlie, die lijdt aan zeer zwaar overgewicht maar zich toch blijft overeten als gevolg van zijn dwangmatige en schijnbaar suïcidale vraatzucht.

Brendan Fraser maakt indruk met zijn veelzijdige
en doorleefde hoofdrol van de corpulente eenzaat Charlie.

Comfort food

Gebaseerd op een scenario van Samuel D. Hunter, naar diens eigen gelijknamige toneelstuk uit 2012, is The Whale echter niet alleen een drama over de fysieke en psychosociale ravage die dwangmatige vraatzucht kan aanrichten, maar ook en vooral over de oorzaken van Charlie's zelfdestructieve eetstoornis: liefdesverdriet, rouw, schaamte, eenzaamheid, depressie en wroeging. 

Charlie (glansrol van Brendan Fraser) is een homoseksuele man van middelbare leeftijd, die lijdt aan obesitas en vanwege zijn extreme overgewicht nooit zijn appartement verlaat. Hij verdient zijn geld door op het internet schrijfcursussen te geven, maar laat daarbij uit schaamte de videocamera van zijn laptop uitstaan om te vermijden dat zijn online cursisten zouden kunnen zien hoe ontzettend dik hij wel is. Charlie wordt thuis regelmatig verzorgd door de toegewijde verpleegster Liz (Hong Chau), met wie hij al jaren bevriend is. Maar voor het overige zit Charlie moederziel alleen in zijn appartement, waar hij zich volpropt met junk food en snoep terwijl hij urenlang vanop zijn sofa naar de tv staart. Liz waarschuwt hem dat hij vanwege zijn gevaarlijk hoge bloeddruk en ademnood dringend naar het ziekenhuis moet, maar daar wil Charlie niets van weten. Hij blijft zich bovendien volproppen met junk food. Alsof hij een Leegte wil vullen en eten zijn enige troost is. Hij was ooit getrouwd met Mary (Samantha Morton): een intussen drankzuchtige vrouw met wie Charlie uitsluitend nog telefonisch contact heeft om af en toe te vragen hoe het met hun rebelse 17-jarige dochter Ellie (Sadie Sink) gaat. Charlie heeft zijn dochter al negen jaar niet meer gezien en mist haar...

Hong Chau als Liz.

Eerlijk

The Whale begint veelbelovend als een eerlijk, compromisloos drama over de eenzaamheid en gezondheidsproblemen van een extreem zwaarlijvige man die zich in een vroeg graf aan het eten is. Dat doet denken aan Leaving Las Vegas: een bikkelhard alcoholismedrama uit 1995 van Mike Figgis, met Nicolas Cage in de briljante, Oscarwinnende hoofdrol als een tragische alcoholist die zich in een vroeg graf drinkt. 

Het realistisch ogende fat suit (dikmaakpak) en de protheses die Brendan Fraser tijdens de opnames van The Whale droeg, alsook Frasers briljante vertolking van Charlie zijn zo overtuigend dat je als kijker de indruk krijgt getuige te zijn van de lijdensweg van een échte zwaarlijvige man (in plaats van een acteur in een fat suit). Bovendien verleent Fraser een warme intelligentie en veelzijdige gevoeligheid aan Charlie, waardoor je als kijker, net als verpleegster Liz, met Charlie sympathiseert én uit bezorgdheid kwaad op hem wordt omdat hij tegen beter weten in slaaf blijft van zijn levensgevaarlijke vraatzucht. Frasers memorabele vertolking leverde hem terecht een Oscarnominatie op. 

Sadie Sink als de boze tienerdochter Ellie.

Deprimerend melodrama

Vanaf het moment dat Charlie's dochter Ellie haar intrede doet, verzandt The Whale echter in (melo)dramatische clichés. Zo is Ellie veeleer een karikatuur van een rebelse, verbitterde en cynische tiener dan een realistisch personage. Dat ligt zowel aan het scenario en de regie als aan de vaak geforceerde vertolking van Sadie Sink als Ellie. Hong Chau acteert wél overtuigend als Liz, en ook Samantha Morton overtuigt in haar bijrol van Charlie's ex-vrouw Mary. Maar ook zij worden door het scenario en de regie gedwongen in clichématige situaties en dialogen. De subplot over de jonge christelijke missionaris Thomas (Ty Simpkins), die met eigen problemen kampt en zijn leven een nieuwe wending wil geven door Charlie te helpen, verleent weinig meerwaarde aan de film en leidt daardoor af van de getroebleerde relatie tussen Charlie en Ellie. 

Bovendien is het geen pretje om als kijker van begin tot eind getuige te zijn van Charlie's miserie, vermits The Whale zich volledig afspeelt in zijn sombere appartement. Dat schept weliswaar een toepasselijke sfeer van claustrofobisch isolement, versterkt door de schaarse belichting, het bijna vierkante 4:3 beeldformaat en de neerslachtige muziek van Rob Simonsen, waardoor men als kijker deelgenoot wordt van de verstikkende eenzaamheid die kluizenaar Charlie ondergaat. Dat draagt in het hoofd en hart van de kijker bij tot empathie met Charlie's tragische situatie, maar het duurt wel erg lang alvorens de loodzware miserie een cathartische ontlading krijgt in de mooie, ontroerende slotscène.

In die slotsequentie, die de hele film meer betekenis en diepte verschaft, spelen verwijzingen naar de magistrale roman Moby-Dick (1851) van Herman Melville een cruciale rol. Eerder in de film bleek reeds herhaaldelijk dat Charlie troost vindt in de lectuur van een beknopt essay over Moby-Dick. Dat verklaart ook de filmtitel The Whale (De Walvis), want Moby-Dick draait rond de jacht op de gelijknamige walvis door de obsessieve walvisjager kapitein Ahab, terwijl Charlie er vanwege zijn extreme overgewicht uitziet als een menselijke walvis. Bovendien is ook de ondertitel van Melville's voormelde roman The Whale. Wellicht trekt de film ook symbolische parallellen tussen kapitein Ahab en Charlie: net zoals Ahab geobsedeerd is door zijn jacht op zijn aartsvijand Moby-Dick, die hij koste wat het kost wil doden, is Charlie geobsedeerd door zijn verlangen om zijn zware fouten uit het verleden goed te maken. Zelfs al kost hem dat al zijn geld, kan hij zich daardoor geen opname in het ziekenhuis veroorloven en tekent hij daarmee wellicht zijn eigen doodvonnis. Daarom staan kapitein Ahab én de walvis Moby-Dick waarschijnlijk beiden symbool voor Charlie, vermits Charlie met zijn zelfdestructieve vraatzucht als het ware jacht maakt op zichzelf: hij haat zichzelf, vanwege zijn fouten uit het verleden en vanwege zijn aan zichzelf te wijten Walvisachtige corpulentie, en hij lijkt zich doelbewust dood te willen eten. Tevens lijkt kapitein Ahab ook symbool te staan voor Ellie, die kwaad is op haar "walgelijke" vader (De Walvis) en zelfs tegen hem roept: "Just fucking die already!". Haar jeugdtrauma's hebben van haar een haatdragende, wraaklustige en soms ronduit kwaadaardige tiener gemaakt, die boos is op de hele wereld en wier arrogantie in wezen een defensief masker is waarachter zij een door haar trauma's gevoed minderwaardigheidscomplex en zelfhaat verbergt. Als zodanig is Ellie, net als Ahab, de gevangene van haar eigen (zelf)haat, waaruit Charlie haar wil bevrijden. De lectuur van het essay over Moby-Dick tijdens de slotsequentie van de film verschaft meer duidelijkheid over Charlie's motieven en Ellie's eigen trauma's. 

Maar alvorens die slotsequentie begint, hebben we als kijker niet alleen Charlie's miserie en Ellie's wraaklustige bitterheid moeten verdragen, maar ook de problemen waarmee Liz, Thomas en Mary worstelen. Dat levert dus -spijts Charlie's goede inborst, de sporadische droge humor en het mooie open einde- een deprimerende film op. Dat was misschien de bedoeling, maar aangenaam is anders.

JN.

The Whale (USA-2022): in de Belgische bioscopen vanaf 8 maart 2023.

Met: Brendan Fraser, Sadie Sink,Ty Simpkins, Hong Chau en Samantha Morton. 

Genre: psychosociaal drama

Kindervriend of wolf in schaapsvacht?

Doubt  van John Patrick Shanley      ★★★★½

We schrijven het jaar des Heeren 1964. Tijdens zijn wekelijkse preek in zijn katholieke parochiekerk in de New Yorkse volkswijk The Bronx legt de Iers-Amerikaanse pastoor Brendan Flynn (gespeeld door Philip Seymour Hoffman) aan zijn parochianen uit dat iedereen wel eens onderhevig is aan twijfel en dat iemand die twijfelt dus niet alleen is. 

Philip Seymour Hoffman als pastoor Flynn.

Onheilspellende twijfels

Eén van de toehoorders tijdens Flynns preek is de strenge, scherpzinnige en wantrouwige katholieke kloosterzuster Aloysius (glansrol van Meryl Streep), die aan het hoofd staat van de nonnen die lesgeven aan de kinderen in hun plaatselijke parochieschooltje. Hoofdzuster Aloysius krijgt tijdens de preek de indruk dat pastoor Flynn het onrechtstreeks over zijn eigen twijfel heeft. Maar welke twijfel? Aan God? Aan de morele voorschriften in de Bijbel? Aan de katholieke tradities? Aan Flynns eigen gelofte van celibataire kuisheid? Aan een combinatie daarvan? Flynn is immers een progressieve pastoor en bon vivant. Hij drinkt graag een glas, meent dat de Kerk moet meegaan met de veranderende tijdsgeest, stelt voor om de schoolkinderen tijdens het komende Kerstfeest eindelijk ook eens een seculier kerstliedje te laten zingen, en gaat op een veel jovialere manier met de kinderen om dan de ouderwetse, ijzerstrenge en gevreesde hoofdzuster Aloysius die balpennen verbiedt, een transistorradiootje van een leerling in beslag neemt (maar er daarna zelf naar luistert) en oorvijgen of strafwerk uitdeelt aan ongehoorzame kinderen.  

Meryl Streep als de strenge hoofdzuster Aloysius.

Wanneer hoofdzuster Aloysius later door de grote vensters van haar directiekamer als een verheven Alziend Oog letterlijk en figuurlijk neerkijkt op de leerlingen die buiten aan de schoolingang staan, ziet zij hoe de schooljongen William plots verschrikt terugdeinst wanneer pastoor Flynn hem benadert, waardoor zuster Aloysius begint te vermoeden dat de pastoor misschien een pedofiel is die de jongen seksueel misbruikte. 

Bovendien vertelt de jonge, goedhartige zuster James (Amy Adams) aan hoofdzuster Aloysius dat de nieuwe leerling en misdienaar Donald -de enige zwarte scholier- door pastoor Flynn uit de geschiedenisklas van zuster James geroepen werd en dat Donald bij diens terugkeer in de klas naar alcohol rook en zich vreemd gedroeg. Zuster James zag later ook dat pastoor Flynn het onderhemdje van Donald in diens opbergkastje stopte. Zuster James kan naar eigen zeggen niet geloven dat de sympathieke pastoor zich seksueel vergrepen zou hebben aan Donald, maar het feit dat zij niettemin haar observaties meldt aan hoofdzuster Aloysius geeft toch aan dat ook in het hart van zuster James twijfels de kop opstaken: is pastoor Flynn een wolf in schaapsvacht of gewoon een empathische kindervriend die de eenzame Donald onder zijn hoede nam? Wanneer pastoor Flynn ter zake ondervraagd wordt door hoofdzuster Aloysius, terwijl zij nochtans hiërarchisch ondergeschikt is aan hem, ontkent hij verontwaardigd dat hij iets onbetamelijks gedaan zou hebben. Bovendien heeft hij een aannemelijke verklaring voor wat zuster James opmerkte. En zo wordt ook bij de kijker twijfel gezaaid over wat hier precies aan de hand is...

Amy Adams als de goedhartige zuster James.

Schitterend

Gebaseerd op zijn zelfgeschreven scenario, naar zijn eigen toneelstuk Doubt: A Parable uit 2004 (bekroond met een Pulitzer Prize en een Tony Award), is Doubt een uitstekend drama uit 2008 van de Iers-Amerikaanse cineast John Patrick Shanley (die voordien een Oscar won voor zijn scenario van de romantische tragikomedie Moonstruck uit 1987 onder regie van Norman Jewison). 

Doubt schittert als een fijngeslepen diamant met vele facetten. De ge(s)laagde opbouw van het efficiënt gemonteerde mysterie slingert de kijker, net als zuster James, heen en weer tussen tegenstrijdige vermoedens en gevoelens over de ware aard van pastoor Flynn, waarbij niet uitgesloten wordt dat hoofdzuster Aloysius misschien spijkers op laag water zoekt als drogreden om pastoor Flynns reputatie te besmeuren, hem tot ontslag of overplaatsing te dwingen en zich zo te ontdoen van zijn progressieve en subversieve invloed in hààr school. In dat opzicht vertoont Doubt gelijkenissen met Jagten van de Deense cineast Thomas Vinterberg (onze favoriete film van 2012): ook een aangrijpend psychosociaal drama over een vermeende kindervriend die (al of niet terecht) beschuldigd wordt van seksueel kindermisbruik (lees onze recensie hier). 

De "Twijfel" in de filmtitel Doubt heeft echter niet alleen betrekking op de twijfel over de draagwijdte van pastoor Flynns gedrag, maar ook op religieuze en existentiële twijfels. Hoe ga je om met het Godsgeloof in volgens hoofdzuster Aloysius goddeloze tijden nadat de populaire Amerikaanse president John F. Kennedy net vermoord is, op de radio in toenemende mate "ketterse" muziek gedraaid wordt en pastoor Flynn met zijn progressieve visie niet alleen de traditionele pedagogische aanpak van hoofdzuster Aloysius ondergraaft maar hij bovendien een gewetenloze pedoseksueel zou kunnen zijn? 

Toch is er ook ruimte voor fijne droge humor, vooral onder impuls van Meryl Streep als de onverbiddelijke hoofdzuster Aloysius, bijvoorbeeld tijdens de scène waarin zij het schijnbaar onschuldige kerstliedje Frosty the Snowman bekritiseert:

Hoofdzuster Aloysius: "Frosty the Snowman espouses a pagan belief in magic. The snowman comes to life when an enchanted hat is put on his head. If the music were more somber, people would realize the images are disturbing and the song heretical."

Zuster James: "I never thought about Frosty the Snowman like that."

Hoofdzuster Aloysius heeft de reputatie van een kwaaie tante.

De drie hoofdrollen worden briljant vertolkt:

- Amy Adams ontroert als de zachtaardige, opgewekte, naïeve en manipuleerbare zuster James, die in alles en iedereen het Goede zoekt en graag lesgeeft aan de kinderen, maar na verloop van tijd inboet aan arbeids- en levensvreugde als gevolg van de dramatische ontwikkelingen in het katholieke schooltje;

- Philip Seymour Hoffman (één van onze favoriete acteurs) geeft perfect gestalte aan de ambivalente uitstraling van pastoor Flynn, wat bijdraagt tot de onderhuidse spanning terwijl je als kijker blijft gissen naar de man achter het priestergewaad en naar de afloop van het mysterie, waardoor Doubt ook de allure krijgt van een mysteriethriller met hoofdzuster Aloysius als een soort van religieuze variant op de oude vrijster en speurneus Miss Marple in de detectiveverhalen van Agatha Christie;

- Meryl Streep steelt de show met haar fenomenale vertolking van de strenge hoofdzuster Aloysius, die met een sappig New Jersey-accent praat, naar eigen zeggen over instinctieve mensenkennis beschikt, zich door niemand iets laat wijsmaken en haar katholieke schooltje met ijzeren hand bestiert, terwijl onder haar imago van kwaaie tante in wezen toch een empathische en gevoelige vrouw van vlees en bloed schuilgaat, zoals blijkt uit onder meer haar bezorgdheid over de blind wordende zuster Veronica, alsook uit de scène waarin hoofdzuster Aloysius met tranen in de ogen toegeeft dat zij ooit een doodzonde beging (echtelijke ontrouw alvorens zij non werd?), alsook uit de ontroerende slotscène waarin zij snikkend eindelijk haar ziel blootgeeft. We kunnen ons geen betere hoofdzuster Aloysius voorstellen dan Meryl Streep: vaak kil, intens en dreigend, maar ook grappig en vooral wijs, waarbij Streep slechts één rake gelaatsuitdrukking nodig heeft om het hoofd en hart van de kijker te beroeren. 

Ook Viola Davis overtuigt in haar doorleefde, emotionele bijrol van Donalds bezorgde maar pragmatische moeder.

Viola Davis als Donalds moeder.

De dialogen in Doubt leveren verbaal vuurwerk op, waarbij wij vooral genoten van het intense psychologische steekspel tijdens de confrontaties tussen hoofdzuster Aloysius en pastoor Flynn.

Op visueel vlak is Doubt sober, maar sfeervol in beeld gebracht onder leiding van de getalenteerde cameraman Roger Deakins, die onder meer Dutch angles gebruikte om bij de kijker het gevoel van onbehagen te versterken. 

Ook de spaarzame muziek van Howard Shore draagt bij tot het gevoel van onbehagen en knagende twijfel. Een gevoel dat ook na afloop van de film blijft knagen...

JN.

Doubt (USA-2008): beschikbaar op dvd en blu-ray disc.

Met: Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis.

Genre: religieus drama / mysterie

Een prekerig psychosociaal misdaaddrama

The Girl Who Escaped: The Kara Robinson Story  van Simone Stock     ★★

Hoeveel misdaadthrillers kent u waarvan de belangrijkste plotwending reeds volledig verklapt wordt in de filmtitel? Dat zullen er niet veel zijn, denk ik. Een misdaadthriller is immers doorgaans bedoeld om de kijker in spanning te houden over de afloop. De nieuwe Amerikaanse tv-film The Girl Who Escaped: The Kara Robinson Story (2023) daarentegen kondigt in de filmtitel niet alleen aan dat de plot gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van het Amerikaanse tienermeisje Kara Robinson (titelrol van Katie Douglas), maar ook dat zij kon ontsnappen uit de handen van haar ontvoerder Richard Evonitz (gespeeld door de Canadese acteur Kristian Bruun). 

Waarom besloten de makers van deze film om de belangrijkste plotwending op voorhand te verklappen? Wel, dat blijkt uit de narratieve opbouw van de film, die weliswaar begint als een degelijke misdaadthriller over de ontvoering van de 15-jarige Kara, maar evolueert naar een prekerig psychosociaal drama over haar weigering om nà haar ontsnapping als "slachtoffer" behandeld te worden.

Katie Douglas als Kara Robinson.

Degelijke hoofdrollen

De eerste helft van de film is meeslepend, dankzij de geslaagde spanningsopbouw. Als kijker voelen we mee met Kara terwijl zij in juni 2002 in de Amerikaanse staat South Carolina ontvoerd en gevangengehouden wordt door haar gewetenloze ontvoerder. Katie Douglas overtuigt in haar veeleisende titelrol van de bange maar tevens weerbare en scherpzinnige Kara, die koste wat het kost wil overleven en ontsnappen. Kristian Bruun heeft de juiste, perverse en dreigende uitstraling in zijn geslaagde vertolking van de psychopaat Richard Evonitz, waardoor we als kijker geloven dat Kara zijn instructies volgt uit vrees voor haar eigen leven. Ook Cara Buono overtuigt in haar bijrol als Kara's radeloze moeder, die de politie inschakelt om haar verdwenen dochter op te sporen. 

Kristian Bruun overtuigt als de psychopathische ontvoerder Richard Evonitz.

Slappe pudding

Toch had de eerste helft van de film nog veel spannender gekund. Bovendien zakt de film als een slappe pudding in elkaar na Kara's ontsnapping. De spanning maakt plaats voor melige dialogen die focussen op Kara's weerbaarheid terwijl zij weigert om als "slachtoffer" behandeld te worden en haar normale leven wil hervatten hoewel haar voortvluchtige ontvoerder nog op vrije voeten is. Vooral de dialogen tussen Kara en politiesheriff Jim Price (vlak vertolkt door Robert Nahum) zijn te prekerig en uitleggerig, waardoor het drama een te woke indruk nalaat. Tot slot eindigt de film met een anticlimax, omdat scenariste Haley Harris en regisseuse Simone Stock kozen voor een waarheidsgetrouwe maar nogal saaie finale in plaats van een spannende ontknoping.

JN.

The Girl Who Escaped: The Kara Robinson Story (USA-2023): te bekijken via streamingdiensten zoals Lifetime, iTunes, Google Play, Microsoft Store, Vudu, Prime Video, Hulu en DirectTV. 

Met: Katie Douglas, Kristian Bruun, Cara Buono en Robert Nahum.

Genre: misdaadthriller / psychosociaal drama