De koning van Soho

The Look of Love  van Michael Winterbottom     ★★½

Terugblikkend op het bewogen leven van de in 2008 overleden Britse miljardair Paul Raymond, slaagt de uitstekend gemonteerde biopic The Look of Love er in om de man achter de mythe te tonen. Toch valt deze nieuwe film van de Engelse cineast Michael Winterbottom uiteindelijk wat te licht uit. 

Selfmade man

Paul Raymond (subtiel vertolkt door de Britse komiek Steve Coogan) heette oorspronkelijk Geoffrey Anthony Quinn en was een selfmade man van bescheiden komaf. In de jaren zestig en zeventig groeide hij uit tot één van de rijkste mannen van Engeland, dankzij de opening van zijn destijds gewaagde stripteaseclubs, de uitgave van zijn 'stijlvolle' blootbladen zoals Men Only, en zijn rist lucratieve vastgoedinvesteringen in de populaire Londense uitgaanswijk Soho.

Steve Coogan als Paul Raymond.

Libertijnse levenswandel

Paul Raymond -alias The King of Keyhole Shows en The King of Soho- noemde de stripteaseacts in zijn nachtclubs bij voorkeur glamour shows. Ook de naaktfoto's in zijn soft-pornomagazines werden met een uitgekiende marketingstrategie verpakt als 'elegante' en minder aanstootgevende alternatieven voor het hardere spul. Achter deze zorgvuldig opgetrokken façade ging echter de exploiterende business schuil van een gewiekste libertijn in maatpak.

Steve Coogan (links) en de echte Paul Raymond.

Coogan zet Raymond treffend neer als een flamboyante egocentrist, die vanwege zijn chronische ontrouw niet alleen in aanvaring komt met zijn vrouw Jean (gespeeld door Anna Friel), maar tevens met zijn mooie minnares Fiona Richmond (Tamsin Egerton). Ook Raymonds contact met zijn beide zonen verloopt moeizaam. De enige met wie hij een hechte band opbouwt, is zijn ambitieuze dochter Debbie (mooie rol van Imogen Poots), die wordt klaargestoomd om zijn imperium over te nemen. Haar drugsgebruik loopt echter stilaan uit de hand...

Imogen Poots als Debbie Raymond.

Tragikomisch

Raymonds zakelijke instinct, bandeloze inborst en bedenkelijke invulling van zijn taak als ouder en rolmodel leverden hem en zijn naasten niet alleen geld en roem, maar ook heel wat problemen op. Dankzij de joviale, tragikomische uitstraling van Coogan is het voor de kijker echter moeilijk om niét te sympathiseren met de eigengereide Raymond. Coogan houdt het doorgaans lichtvoetig, waardoor The Look of Love nooit te zwaar wordt. Integendeel: op dramatisch vlak valt de film, ook vanwege het scenario, uiteindelijk zelfs wat te dun uit voor een biopic over één van de meest omstreden figuren ooit in de Britse high society. Tussendoor hebben we wel genoten van Coogans spitsvondigheden als Raymond, van de verzorgde mise-en-scène en van de toepasselijke soundtrack met deuntjes uit de sixties en seventies.

Steve Coogan en Tamsin Egerton.

JN.

The Look of Love (Groot-Brittannië/USA-2013): in de bioscoop vanaf 28 augustus 2013.

Met: Steve Coogan, Imogen Poots, Anna Friel en Tamsin Egerton.

Genre: biopic / drama / docudrama / tragikomedie

Klik op de oranje link voor de trailer: The Look of Love - trailer

The Look of Love - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van The Look of Love: The King of Soho

Genre: biopic / drama / docudrama / tragikomedie

A Late Quartet - trailer

(Klik op de playbutton en dan rechtsonder op 480p, 720p of 1080p voor hogere beeldresolutie)


Klik op de oranje link voor onze recensie van A Late Quartet: Op zoek naar harmonie

Genre: psychologisch drama / muziekfilm

Op zoek naar harmonie

A Late Quartet  van Yaron Zilberman     ★★½

A Late Quartet begint met een citaat uit het eerste gedicht, getiteld Burnt Norton, in de vierdelige gedichtenbundel Four Quartets van de Amerikaanse schrijver T.S. Eliot:

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,

And time future contained in time past.

If all time is eternally present

All time is unredeemable
(...)

Or say that the end precedes the beginning,
And the end and the beginning were always there

Before the beginning and after the end.

And all is always now.

Deze woorden (die de moeizame opgave van ons heden om wat in het verleden was en had kunnen geweest zijn te verzoenen met onze dromen en verwachtingen voor de toekomst) worden door de ervaren cellist en weduwnaar Peter Mitchell (prachtrol van Christopher Walken) voorgelezen aan zijn muziekstudenten om hen Beethovens Strijkkwartet nr. 14 in cis klein - Opus 131 beter te doen begrijpen. Deze compositie was niet alleen de favoriete muziek van T.S. Eliot, maar belichaamt ook de thema's van tijd en verzoening. De zevendelige compositie moet volgens Beethoven immers zonder pauze gespeeld worden en vergt het uiterste van de muzikanten om samen de dissonantie te overstijgen die in de loop van het muziekstuk ontstaat omdat ze hun snaarinstrumenten tussendoor niet kunnen bijstemmen. Het citaat van Eliot vat tevens de thematiek van de nieuwe film A Late Quartet (2012) samen, vermits dit existentieel drama behalve over muziek vooral over (dis)harmonie tussen mensen gaat.

Christopher Walken als de cellist Peter.

Kruispunt     

Peter speelt al 25 seizoenen samen in een kwartet met drie andere strijkers: eerste violist Daniel (gespeeld door Mark Ivanir), tweede violist Robert (Philip Seymour Hoffman) en altvioliste Juliette (Catherine Keener). Het viertal bereidt zich voor op hun nieuwe speelseizoen, maar de eerste repetitie verloopt niet zoals het hoort. Peter maakt fouten en gaat uit bezorgdheid over zijn weerbarstige handen op consultatie bij zijn arts. Die stelt vast dat Peter de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson vertoont. Peter vertelt zijn kwartetgenoten dat hij nog één keer samen wil optreden alvorens hij op pensioen gaat. 

Na zo'n 3.000 gezamenlijke optredens, staan de leden van het kwartet nu op een kruispunt. Peters beslissing om op pensioen te gaan, is de prelude voor allerlei complicaties op professioneel en persoonlijk vlak: Robert en Juliette, die een echtpaar vormen, krijgen relatieproblemen; hun eenzame dochter (gespeeld door Imogen Poots) voelt zich aangetrokken tot Daniel; Peter mist zijn overleden vrouw en heeft moeite om een vervanger te vinden en het voortbestaan van het kwartet te verzekeren.

De dochter van Robert en Juliette volgt vioolles bij Daniel.

Confrontaties

Regisseur en co-scenarist Yaron Zilberman slaagt er in om boeiende parallellen te trekken tussen de muzikale en persoonlijke aspiraties van de kwartetleden. Elk van hen is zowel op muzikaal als persoonlijk vlak onderhevig aan ambitie, passie, perfectionisme, zelfopoffering, onzekerheid, jaloezie, controledrang en de zoektocht naar harmonie. Hun botsende ego's zorgen voor confrontaties waarin onverwerkte frustraties uit het verleden de kop opsteken.

Catherine Keener als de altvioliste Juliette,
en Philip Seymour Hoffman als de tweede violist Robert.

Het tempo van A Late Quartet zit echter niet altijd juist. Zo lost de slotscène niet helemaal het crescendo in waar het verhaal op aanstuurt. En voor een film waarin de liefde voor klassieke muziek centraal staat, misten wij muzikale magie. 

Ontroerend

Mark Ivanir als de eerste violist Daniel.

Op de cast valt echter weinig aan te merken, hoewel Mark Ivanir toch wat licht uitvalt in het gezelschap van Philip Seymour Hoffman (één van onze favoriete acteurs), Catherine Keener en Christopher Walken (ook één van onze favoriete acteurs). 

Vooral die laatste maakt indruk met zijn doorleefde en ontroerende vertolking van de afscheidnemende cellist Peter.

JN.

A Late Quartet (USA-2012): in de Belgische bioscopen vanaf 10 juli 2013.

Met: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener, Mark Ivanir en Imogen Poots. 

Genre: psychosociaal drama / muziekfilm

Klik op de oranje link voor de trailer: A Late Quartet - trailer 

Christopher Walken ontroert als de afscheidnemende cellist Peter.